Speki dagsins
Ég hlustaði á Pulp á leiðinni heim úr vinnunni í gærkvöldi. Þar var eftirfarandi texta að finna;
,,What´s the point of being rich, if you can´t think of what to do with it - cause you´re so bleedin´ THICK."
Góður punktur, hugsaði ég og keyrði Reykjanesbrautina í rólegheitum á mínum 14 ára fjallabíl sem er sem betur fer ekki á myntkörfuláni.
Ætla ekki annars allir að mæta í jarðarför nýfrjálshyggjunnar?
Víóluskrímslið - verður seint sakað um Þórðargleði
Illgirni og almenn mannvonska
laugardagur, september 13, 2008
Tveir Rómarkeisarar
Skólinn er byrjaður og lífið óðum að komast í reglubundið horf eftir anarkisma sumarleyfisins. Þrjá daga í viku brenni ég á mínum 14 ára fjallabíl suður í Reykjanesbæ þar sem ég kenni 20 krökkum og 3 strengjasveitum um undraheima tónlistarinnar. Hina tvo sit ég við tölvuna og skrifa tölvupóst, geri áætlanir, æfi mig og útset. Það er að minnsta kosti planið - þegar við erum búin að taka til og taka upp úr kössunum.
Enn er vinnuherbergið (eða KONTÓRINN eins og dr.Tót heimtar að kalla værelset) fullur af kössum. Flestir eru fullir af bókum. Það verður nokkurra helga verk að sortera þær. Sérstaklega þegar maður hefur fengið ferfættan félagskap sem sýnir þeirri vinnu mikinn áhuga.
Fyrir mánuði síðan fluttu til okkar tveir bræður að norðan sem höfðu fundist ásamt móður sinni og systkinum í fjárhúsi rétt fyrir ofan Sauðárkrók. Góðir vinir okkar fréttu af þeim og tóku í fóstur þar til NÝJA ÍBÚÐIN var orðin nokkurn vegin kattheld. Bræðurnir hlutu nöfnin Títus og Gaius eftir tveimur geðveikum Rómarkeisurum enda ekki annað hægt þegar húsráðendur eru vonnabí sagnfræðinörd.
Þeir Títus og Gaius eru afskaplega vel heppnuð eintök, kelnir og indælir með afbrigðum og klóra ekki húsgögnin nema alveg óvart. Þeir hafa átt heima inni í svefnherbergi og fátt er ljúfara en að vakna af værum blundi með mjúkan kettling í fangi. Flestir sem þá hafa hitt eru afskaplega hrifnir af þeim en fyrir þá sem ekki deila þeirri hrifningu má geta þess að lítið mál er að loka þá inni ef menn líta inn. Lyfjabúr heimilisins hefur auk þess stækkað með tilkomu ofnæmislyfja svo öllum ætti að vera óhætt að kíkja við.
Ég segi fyrir mig að ég er afskaplega ánægð með þá. Meira að segja þegar ég er að vinna stundaskrár í tölvunni og annar þeirra skellir annarri framloppunni á delete.
Víóluskrímslið - mjá
Skólinn er byrjaður og lífið óðum að komast í reglubundið horf eftir anarkisma sumarleyfisins. Þrjá daga í viku brenni ég á mínum 14 ára fjallabíl suður í Reykjanesbæ þar sem ég kenni 20 krökkum og 3 strengjasveitum um undraheima tónlistarinnar. Hina tvo sit ég við tölvuna og skrifa tölvupóst, geri áætlanir, æfi mig og útset. Það er að minnsta kosti planið - þegar við erum búin að taka til og taka upp úr kössunum.
Enn er vinnuherbergið (eða KONTÓRINN eins og dr.Tót heimtar að kalla værelset) fullur af kössum. Flestir eru fullir af bókum. Það verður nokkurra helga verk að sortera þær. Sérstaklega þegar maður hefur fengið ferfættan félagskap sem sýnir þeirri vinnu mikinn áhuga.
Fyrir mánuði síðan fluttu til okkar tveir bræður að norðan sem höfðu fundist ásamt móður sinni og systkinum í fjárhúsi rétt fyrir ofan Sauðárkrók. Góðir vinir okkar fréttu af þeim og tóku í fóstur þar til NÝJA ÍBÚÐIN var orðin nokkurn vegin kattheld. Bræðurnir hlutu nöfnin Títus og Gaius eftir tveimur geðveikum Rómarkeisurum enda ekki annað hægt þegar húsráðendur eru vonnabí sagnfræðinörd.
Þeir Títus og Gaius eru afskaplega vel heppnuð eintök, kelnir og indælir með afbrigðum og klóra ekki húsgögnin nema alveg óvart. Þeir hafa átt heima inni í svefnherbergi og fátt er ljúfara en að vakna af værum blundi með mjúkan kettling í fangi. Flestir sem þá hafa hitt eru afskaplega hrifnir af þeim en fyrir þá sem ekki deila þeirri hrifningu má geta þess að lítið mál er að loka þá inni ef menn líta inn. Lyfjabúr heimilisins hefur auk þess stækkað með tilkomu ofnæmislyfja svo öllum ætti að vera óhætt að kíkja við.
Ég segi fyrir mig að ég er afskaplega ánægð með þá. Meira að segja þegar ég er að vinna stundaskrár í tölvunni og annar þeirra skellir annarri framloppunni á delete.
Víóluskrímslið - mjá
mánudagur, ágúst 25, 2008
Allt að gerast
Undanfarna tvo mánuði hefur HandyGirl farið sem málningarklesstur stormsveipur um NÝJU ÍBÚÐINA. Skrapað, pússað, þvegið, lakkað, málað, skafið, sparslað, grunnað, skrúfað og smíðað.
Þó Handygirl finnist fátt skemmtilegra en að eyðileggja á sér hendurnar á því að dytta að og gera við komu þó tímar þar sem henni fannst vera komið meira en nóg.
Nú er NÝJA ÍBÚÐIN á góðri leið með að verða ein fallegasta íbúð í Reykjavík, þökk sé Handygirl og aðstoðarmönnum hennar, þeim dr. Tót og viðkvæma fræðimanninum. Samt rifum við ekkert út. Gamla eldhúsinnréttingin er enn á sínum stað (nýlökkuð þó) og 80´s legar baðflísarnar fara ekki fet. Þökk sé fríðum hópi vina komust allar bækurnar inn á gólf í gærkvöldi og nú dundum við okkur fram að jólum við að raða þeim í hillur.
Þetta kemur allt með kalda vatninu.
Víóluskrímslið - með harðsperrur í hægri
Undanfarna tvo mánuði hefur HandyGirl farið sem málningarklesstur stormsveipur um NÝJU ÍBÚÐINA. Skrapað, pússað, þvegið, lakkað, málað, skafið, sparslað, grunnað, skrúfað og smíðað.
Þó Handygirl finnist fátt skemmtilegra en að eyðileggja á sér hendurnar á því að dytta að og gera við komu þó tímar þar sem henni fannst vera komið meira en nóg.
Nú er NÝJA ÍBÚÐIN á góðri leið með að verða ein fallegasta íbúð í Reykjavík, þökk sé Handygirl og aðstoðarmönnum hennar, þeim dr. Tót og viðkvæma fræðimanninum. Samt rifum við ekkert út. Gamla eldhúsinnréttingin er enn á sínum stað (nýlökkuð þó) og 80´s legar baðflísarnar fara ekki fet. Þökk sé fríðum hópi vina komust allar bækurnar inn á gólf í gærkvöldi og nú dundum við okkur fram að jólum við að raða þeim í hillur.
Þetta kemur allt með kalda vatninu.
Víóluskrímslið - með harðsperrur í hægri
föstudagur, júlí 25, 2008
Sveitabrúðkaup
Um síðastliðna helgi var haldið brúðkaup á ættaróðali föðurættarinnar, Brekkum í Holtum. Sól skein í heiði og fjallahringurinn skartaði sínu fegursta þegar Elín frænka mín giftist Jóni sínum við mikinn fögnuð viðstaddra.
Á Brekkum var búið að flota gólfið í gamla fjósinu og raða upp heyrúllum á hlaðinu til að skýla veislugestum fyrir norðanáttinni. Fyrir fjóshurðinni var búið að stilla upp partítjaldi og dekka borð fyrir hundrað manns. Svo var etið og drukkið, sungið og leikið. Brúðhjónin geisluðu af hamingju og gestirnir sömuleiðis enda veitingarnar allar upprunnar úr eldhúsum ættarinnar og ekki af verri endanum.
Þegar líða fór á kvöldið fóru margir að tygja sig heim en ættin sat sem fastast. Bollukúturinn margfrægi var settur á borð og þvottabali fylltur af öldósum. Hækkað var í tónlistinni, kveikt á lituðu ljósaperunum í loftinu og dansað. 3 kynslóðir sameinuðust í tryllingslegri gleði, smábörnin snerust í hringi berfætt á fjósgólfinu og elstu frænkurnar tjúttuðu sem aldrei fyrr.
Dr. Tót sat stjarfur og fylgdist með gleðinni enda aldrei verið viðstaddur partí hjá stórfjölskyldunni. Honum var skilmerkilega gerð grein fyrir því af öðrum aðkomumönnum að það væri fullkomlega eðlilegt. Það væri að minnsta kosti þriggja partía aðlögun að venjast þessari fjölskyldu.
Þar sem ég sat og spjallaði, sagði sögur, hló og skemmti mér fylltist ég gleði og hamingju. Yfir deginum, tilefninu og ekki síst fólkinu mínu. Það eru forréttindi að eiga það að. Brekknafólkið rokkar.
Víóluskrímslið - að eilífu
fimmtudagur, júlí 17, 2008
Ofurgræjan pússimúsin
Flestar ofurhetjur eiga sér uppáhalds ofurgræju. Leðurblökumaðurinn á blökubílinn. Köngulóarmaðurinn ofurvefinn. Ofurmennið rauðu nærbuxurnar.
HandyGirl á sér líka uppáhaldsgræju. Það er PÚSSIMÚSIN.
Pússimúsin er handhægur juðari í laginu eins og lítið straujárn. Íklædd þykkum vinnuvettlingum með peltor á hausnum beitir HandyGirl pússimúsinni af list á dyrastafi og hurðir. Illa lakkaðir dyrakarmar eru eitur í beinum HandyGirl. Rekist hún á tvær innihurðir lakkaðar með mismunandi lakki á hún til að blóta hátt á kjarnyrtri íslensku. Þá kemur pússimúsin í góðar þarfir.
Þökk sé pússimúsinni sér loks fyrir endann á hvíta rykmekkinum sem hulið hefur NÝJU ÍBÚÐINA að undanförnu. Þá tekur við grár rykmökkur enda hefur viðkvæmi fræðimaðurinn tekið það að sér að sandsparsla veggina af miklum stórhug. Fræðimenn eru til margra hluta nytsamlegir.
Víóluskrímslið - lítið eftir af höndunum
föstudagur, júlí 11, 2008
Handy Girl snýr aftur
Hljótt hefur verið um víóluskrímslið að undanförnu. Það þýðir þó ekki að lítið hafi verið um að vera, nei þvert á móti. Í júnílok skrapp ég til H-lands á víólunámskeið þar sem ég æfði mig meira á viku en ég hef gert allt undanfarið ár. 17 spilatímum og 4 tónleikum síðar nýtti ég mér h-lenskar almenningssamgöngur til að leita uppi gamla vini og urðu þar alls staðar fagnaðarfundir.
Á meðan ég var úti í víólubúðunum slóst dr. Tót við kerfið með dyggri aðstoð vina og ættingja. Lauk því ferli farsællega og fengum við lyklana að NÝJU ÍBÚÐINNI sl. föstudag. Það var því kátt víóluskrímsl sem gekk svo að segja beint úr flugrútunni og inn á nýja heimilið nokkrum dögum síðar. Þar er hátt til lofts og vítt til veggja og pláss fyrir enn fleiri bækur en mig minnti.
Síðan þá hefur víólan fengið að gista kassann sinn enda á leiðinni í yfirhalningu hvað úr hverju. Hins vegar hef ég séð ástæðu til að endurvekja gamalt alter-egó, eða HANDY-GIRL. Ofurhetjan Handy-Girl hefur farið hamförum með naglbít, skrúfjárn, sköfu, sandpappír og sporjárn undanfarna daga og býr nú heimilið í óða önn undir málningu og almenna fegrun. Með útvarpið á fullu blasti skrapar hún gamlan kísil úr baðkarinu og leysir stíflur úr niðurföllum. Á meðan þessu stendur vinnur dr. Tót ólaunaða yfirvinnu sem kandídat á Landspítalanum en ljær heimilinu krafta sína þegar kvölda tekur og sest er sól.
Lesendum mun gefast kostur á að fylgjast með framgangi mála á NÝJA HEIMILINU á næstu vikum. Handy-Girl er mætt á svæðið og svíkur engan!
Víóluskrímlið - sag í nefi
þriðjudagur, júní 10, 2008
Gleraugu - ástaróður
Einu sinni var ég spurð hvaða líkamshluta mér þætti vænst um. Ég þurfti ekki að hugsa mig lengi um. Gleraugun.
Gleraugun?! Gleraugu eru ekki líkamshluti, var mér tjáð. Það gæti þó ekki verið fjær sannleikanum. Gleraugun mín eru jafn mikill hluti af mér og hárið, tærnar og eyrun. Allir sem hafa farið með mér í sund vita að gleraugnalaus er ég allslaus. Þess vegna er ég rosalega hrifin af því að sundfélagar mínir séu í litríkum sundfatnaði. Skræpóttu sundbuxurnar hans dr. Tót sjást til dæmis mjög vel jafnvel þótt maður sé hálfblindur.
Þessa ástríðu mína gagnvart gleraugunum mínum má rekja til æsku minnar. Þegar ég fæddist var ég svo rangeyg að annað eins hafði ekki sést á Íslandi í manna minnum. Barnamyndirnar af mér á fyrsta ári eru fallegar eftir því. Um eins árs aldur fór ég í aðgerð og var um nokkurra vikna skeið fræg í hverfinu sem "barnið sem augunum var snúið við í". Fljótlega eftir aðgerðina fékk ég mín fyrstu gleraugu. Þau voru svört með þykkri teygju sem smeygt var utan um kollinn á mér. Ég var ekkert sérlega hrifin af þeim þá en með markvissri atferlismeðferð (sjáðu hvað þú ert sæt með gleraugun) átti það eftir að breytast. Alla barnæskuna að undanskildu einu ári gekk ég með gleraugu. Ljótasti hrekkur sem hægt var að gera mér var að nappa af mér gleraugunum og hlaupa með þau burt. Sem betur fer gerðist það ekki oft.
Þar sem ég vandist því frá blautu barnsbeini að sjá mig í spegli með gleraugu varð sú mynd eðlileg í huga mér. Þetta eina ár sem ég gekk gleraugnalaus saknaði ég gleraugnanna og íhugaði að biðja foreldra mína um umgjarðir með rúðugleri svo ég liti amk. eðlilega út. Æðri máttur bænheyrði mig og gerði mig nærsýna með afbrigðum. Ég fékk aftur gleraugu og þótti gott.
Í dag get ég ekki hugsað mér ásýnd mína án gleraugna. Mér finnst ég asnaleg þegar ég er ekki með gleraugun. Ekki spillir það fyrir ást minni á gleraugum að til eru margar gerðir af eitursvölum umgjörðum. Um daginn eignaðist ég einar slíkar - flöskugrænar og frekjulegar. Ég hef verið í góðu skapi síðan.
Gleraugun eru það fyrsta sem ég set á mig á morgnana og það síðasta sem ég tek af mér á kvöldin. Ég elska gleraugun mín. Þau gera mig að heilli manneskju. Þess vegna segi ég að þau séu sá líkamspartur sem mér þykir vænst um. Að öllum hinum ólöstuðum.
Víóluskrímslið - briller
Einu sinni var ég spurð hvaða líkamshluta mér þætti vænst um. Ég þurfti ekki að hugsa mig lengi um. Gleraugun.
Gleraugun?! Gleraugu eru ekki líkamshluti, var mér tjáð. Það gæti þó ekki verið fjær sannleikanum. Gleraugun mín eru jafn mikill hluti af mér og hárið, tærnar og eyrun. Allir sem hafa farið með mér í sund vita að gleraugnalaus er ég allslaus. Þess vegna er ég rosalega hrifin af því að sundfélagar mínir séu í litríkum sundfatnaði. Skræpóttu sundbuxurnar hans dr. Tót sjást til dæmis mjög vel jafnvel þótt maður sé hálfblindur.
Þessa ástríðu mína gagnvart gleraugunum mínum má rekja til æsku minnar. Þegar ég fæddist var ég svo rangeyg að annað eins hafði ekki sést á Íslandi í manna minnum. Barnamyndirnar af mér á fyrsta ári eru fallegar eftir því. Um eins árs aldur fór ég í aðgerð og var um nokkurra vikna skeið fræg í hverfinu sem "barnið sem augunum var snúið við í". Fljótlega eftir aðgerðina fékk ég mín fyrstu gleraugu. Þau voru svört með þykkri teygju sem smeygt var utan um kollinn á mér. Ég var ekkert sérlega hrifin af þeim þá en með markvissri atferlismeðferð (sjáðu hvað þú ert sæt með gleraugun) átti það eftir að breytast. Alla barnæskuna að undanskildu einu ári gekk ég með gleraugu. Ljótasti hrekkur sem hægt var að gera mér var að nappa af mér gleraugunum og hlaupa með þau burt. Sem betur fer gerðist það ekki oft.
Þar sem ég vandist því frá blautu barnsbeini að sjá mig í spegli með gleraugu varð sú mynd eðlileg í huga mér. Þetta eina ár sem ég gekk gleraugnalaus saknaði ég gleraugnanna og íhugaði að biðja foreldra mína um umgjarðir með rúðugleri svo ég liti amk. eðlilega út. Æðri máttur bænheyrði mig og gerði mig nærsýna með afbrigðum. Ég fékk aftur gleraugu og þótti gott.
Í dag get ég ekki hugsað mér ásýnd mína án gleraugna. Mér finnst ég asnaleg þegar ég er ekki með gleraugun. Ekki spillir það fyrir ást minni á gleraugum að til eru margar gerðir af eitursvölum umgjörðum. Um daginn eignaðist ég einar slíkar - flöskugrænar og frekjulegar. Ég hef verið í góðu skapi síðan.
Gleraugun eru það fyrsta sem ég set á mig á morgnana og það síðasta sem ég tek af mér á kvöldin. Ég elska gleraugun mín. Þau gera mig að heilli manneskju. Þess vegna segi ég að þau séu sá líkamspartur sem mér þykir vænst um. Að öllum hinum ólöstuðum.
Víóluskrímslið - briller
miðvikudagur, maí 28, 2008
Grand Theft Auto
Ég er ein þeirra sem þrjóskast við að aka um á löglegum hraða. Fyrir því eru nokkrar vel ígrundaðar ástæður.
1) Hraðakstur er ólöglegur. Ég hef hvorki efni á né löngun til að borga tugþúsundir króna í hraðasektir né missa prófið fari svo að löggan standi mig að verki.
2) Íslenskir vegir eru ekki byggðir fyrir hraðakstur. Dettur einhverjum í hug að bera saman þjóðveg 1 þar sem ekki einu sinni er búið að malbika hringinn og þýska autobana? Ekki mér.
3)Ég vil eiga betri séns á að bregðast við óvæntum uppákomum á veginum. Það er auðveldara á 90 km/klst en 140 km/klst.
4)Litli Rauður myndi springa í loft upp ef ég reyndi að þenja hann mikið yfir hundraðið.
Ég er tillitsamur ökumaður, ek hægra megin, gef alltaf stefnuljós og hleypi framúr mér hvenær sem tækifæri gefst til. Þannig tryggi ég að kransæðastíflaður forstjóri á fínum jeppa fari ekki á límingunum yfir því að þurfa að keyra á eftir Litla Rauð, of seinn sendibílstjóri komist í verkefni aðeins 20 mínútum of seint í stað 23 og að verkefnum hlaðin ofurkona komist að ná í krakkana í skólann áður en mætt er í ræktina, hráfæðisnámskeiðið og sjálfstyrkingarfélagskapinn. Opinberir eðalvagnar með blikkandi ljós fá sjálfsagðan forgang.
Þrátt fyrir þessa tillitsemi mína kemur það fyrir að erfitt er að hleypa bílum framúr sér. Bregða þá margir á það ráð að keyra svo fast upp að rassgatinu á Litla Rauð að maður sér augnlit viðkomandi ökumanns í baksýnisspeglinum. Með þessu móti vilja þeir fá mig til þess að aka hraðar. Auðvitað reyni ég að kom til móts við þetta fólk enda myndi ég valda þeim óbætanlegum andlegum skaða ef ég gerði það ekki. Að aka 10 km yfir hámarkshraða virðist oftast veita nokkra fróun og fegnir eru menn þeirri stund þegar mér tekst loks að hleypa þeim fram úr mér. Það hefur þó ósjaldan komið fyrir að sá fögnuður breytist í gremju, einkum ef löggan bíður hinum megin við hæð eða beygju.
Ég velti því oft fyrir mér af hverju við erum alltaf að flýta okkur svona mikið. Hverju máli skipta þessar örfáu mínútur sem vinnast með því að stíga allt í botn, liggja á flautunni og spæna upp íbúðahverfi á ofsahraða? Ég geri mér fulla grein fyrir því að það geta skapast aðstæður þar sem hraðakstur er nauðsynlegur - en þá er bara að skella koddaveri eða klósettrúllu út um gluggann svo allir sjái að þar sé neyðarakstur á ferð. Tengdapabbi, sem hefur séð ýmislegt misjafnt á gjörgæslunni síðustu áratugi hefur haft á orði að betra sé að vera 5 mínútum of seinn en að vera 50 ár í hjólastól. Það held ég sé nákvæmlega málið. Ekki nenni ég að liggja á flautunni lendi ég fyrir aftan gamlan kall með hatt á ljósum. Það skilar nákvæmlega engu - nema þá kannski helst að kallinn fái hjartaáfall og maður komist ekki af ljósunum fyrr en sjúkrabíllinn er búinn að athafna sig.
Slökum á.
Víóluskrímslið - max 100
Ég er ein þeirra sem þrjóskast við að aka um á löglegum hraða. Fyrir því eru nokkrar vel ígrundaðar ástæður.
1) Hraðakstur er ólöglegur. Ég hef hvorki efni á né löngun til að borga tugþúsundir króna í hraðasektir né missa prófið fari svo að löggan standi mig að verki.
2) Íslenskir vegir eru ekki byggðir fyrir hraðakstur. Dettur einhverjum í hug að bera saman þjóðveg 1 þar sem ekki einu sinni er búið að malbika hringinn og þýska autobana? Ekki mér.
3)Ég vil eiga betri séns á að bregðast við óvæntum uppákomum á veginum. Það er auðveldara á 90 km/klst en 140 km/klst.
4)Litli Rauður myndi springa í loft upp ef ég reyndi að þenja hann mikið yfir hundraðið.
Ég er tillitsamur ökumaður, ek hægra megin, gef alltaf stefnuljós og hleypi framúr mér hvenær sem tækifæri gefst til. Þannig tryggi ég að kransæðastíflaður forstjóri á fínum jeppa fari ekki á límingunum yfir því að þurfa að keyra á eftir Litla Rauð, of seinn sendibílstjóri komist í verkefni aðeins 20 mínútum of seint í stað 23 og að verkefnum hlaðin ofurkona komist að ná í krakkana í skólann áður en mætt er í ræktina, hráfæðisnámskeiðið og sjálfstyrkingarfélagskapinn. Opinberir eðalvagnar með blikkandi ljós fá sjálfsagðan forgang.
Þrátt fyrir þessa tillitsemi mína kemur það fyrir að erfitt er að hleypa bílum framúr sér. Bregða þá margir á það ráð að keyra svo fast upp að rassgatinu á Litla Rauð að maður sér augnlit viðkomandi ökumanns í baksýnisspeglinum. Með þessu móti vilja þeir fá mig til þess að aka hraðar. Auðvitað reyni ég að kom til móts við þetta fólk enda myndi ég valda þeim óbætanlegum andlegum skaða ef ég gerði það ekki. Að aka 10 km yfir hámarkshraða virðist oftast veita nokkra fróun og fegnir eru menn þeirri stund þegar mér tekst loks að hleypa þeim fram úr mér. Það hefur þó ósjaldan komið fyrir að sá fögnuður breytist í gremju, einkum ef löggan bíður hinum megin við hæð eða beygju.
Ég velti því oft fyrir mér af hverju við erum alltaf að flýta okkur svona mikið. Hverju máli skipta þessar örfáu mínútur sem vinnast með því að stíga allt í botn, liggja á flautunni og spæna upp íbúðahverfi á ofsahraða? Ég geri mér fulla grein fyrir því að það geta skapast aðstæður þar sem hraðakstur er nauðsynlegur - en þá er bara að skella koddaveri eða klósettrúllu út um gluggann svo allir sjái að þar sé neyðarakstur á ferð. Tengdapabbi, sem hefur séð ýmislegt misjafnt á gjörgæslunni síðustu áratugi hefur haft á orði að betra sé að vera 5 mínútum of seinn en að vera 50 ár í hjólastól. Það held ég sé nákvæmlega málið. Ekki nenni ég að liggja á flautunni lendi ég fyrir aftan gamlan kall með hatt á ljósum. Það skilar nákvæmlega engu - nema þá kannski helst að kallinn fái hjartaáfall og maður komist ekki af ljósunum fyrr en sjúkrabíllinn er búinn að athafna sig.
Slökum á.
Víóluskrímslið - max 100
sunnudagur, maí 25, 2008
Kartöflur
Fyrir nokkrum vikum vorum við dr. Tót að taka til í eldhúsinu. Ég var hálf inni í skáp að leita að týndum potti þegar dr. Tót fann kartöfluútsæðið sem ég var búin að fela vandlega í dimma horninu við hliðina á ísskápnum. Dr. Tót fannst vel spírað og lint kartöfluútsæðið viðbjóðslegt og heimtaði að fleygja því. Það var að sjálfsögðu ekki gert enda bað ég kartöflunum griða á þeim forsendum að um háþróaða tilraun væri að ræða. Vísindaleg rök virka iðulega við slíkar aðstæður.
Í dag gerðum við pabbi okkur ferð austur á ættaróðalið þar sem við stungum upp lítið beð, blönduðum það illa fengnum sandi og muldum í það þurrt hrossatað í blíðunni. Þegar okkur þótti nóg að gert settum við kartöflurnar niður og hlúðum ástúðlega að brothættum spírunum í moldinni. Að lokum vökvuðum við beðið með nýrunnu lindarvatni.
Nú bíð ég spennt eftir fyrstu grösunum. Heppnist þessi hávísindalega tilraun mín bætum við rófum við næst.
Víóluskrímslið - ár kartöflunnar
Fyrir nokkrum vikum vorum við dr. Tót að taka til í eldhúsinu. Ég var hálf inni í skáp að leita að týndum potti þegar dr. Tót fann kartöfluútsæðið sem ég var búin að fela vandlega í dimma horninu við hliðina á ísskápnum. Dr. Tót fannst vel spírað og lint kartöfluútsæðið viðbjóðslegt og heimtaði að fleygja því. Það var að sjálfsögðu ekki gert enda bað ég kartöflunum griða á þeim forsendum að um háþróaða tilraun væri að ræða. Vísindaleg rök virka iðulega við slíkar aðstæður.
Í dag gerðum við pabbi okkur ferð austur á ættaróðalið þar sem við stungum upp lítið beð, blönduðum það illa fengnum sandi og muldum í það þurrt hrossatað í blíðunni. Þegar okkur þótti nóg að gert settum við kartöflurnar niður og hlúðum ástúðlega að brothættum spírunum í moldinni. Að lokum vökvuðum við beðið með nýrunnu lindarvatni.
Nú bíð ég spennt eftir fyrstu grösunum. Heppnist þessi hávísindalega tilraun mín bætum við rófum við næst.
Víóluskrímslið - ár kartöflunnar
miðvikudagur, maí 21, 2008
Kynslóðabilið
Þeir sem hafa yndi af sundi vita vel að best er að fara að synda upp úr hálf ellefu á morgnana. Þá eru laugarnar hálftómar enda hádegistraffíkin ekki hafin og fastagestirnir yfirleitt farnir.
Þá er dýrlegt að eiga heila braut útaf fyrir sig og geta synt baksund án þess að hafa áhyggjur af því að vera fyrir einhverjum - eða, eins og stundum gerist, berja einhvern í rassinn því maður sér hann ekki.
Í gær gerði ég mér ferð í Laugardalslaug eins og oft áður. Þrátt fyrir að aðstaðan þar megi muna sinn fífil fegri þykir mér best að synda í 50 metra laug og hana er þar að finna. Í gær fór ég í sund á uppáhaldstímanum mínum og þegar ég lauk við að synda fór ég í nuddpottinn - sem virkaði í gær mér til mikillar gleði.
Nuddpotturinn var fullur af vel snyrtum frúm um sextugt. Þarna voru á ferð fulltrúar þjóðfélagshóps sem sést varla lengur á Íslandi, konum úr vel stæðum fjölskyldum sem voru aldar upp með það að markmiði að giftast vel og eignast snyrtileg og vel greidd börn. Umræðurnar báru vitni um heim sem er flestum lokaður, þar á meðal mér. Ein af annarri báru þær sig illa yfir viðhaldi og þrifum á heljarstóru einbýlishúsi, garðavinnu og limgerðaklippingum. Einnig fylgdi sögunni að ómögulegt væri að fá iðnaðarmenn á sumrin til sumarhúsabygginga og næðist í þá mættu þeir iðulega bæði seint og illa. Allar kvörtuðu þær yfir vinnuálagi á eiginmönnum sínum og því að þeir sæjust varla heima. Ein og ein lumaði á krassandi kjaftasögu um skilnað vinkonu sem ekki var mætt í pottinn. Mælt var með snyrtistofum víðsvegar um höfuðborgarsvæðið og því að versla í Hagkaup frekar en Bónus því þar væru færri Pólverjar á kassanum.
Ég sat þarna þögul og lét vatnið bylja á aumum víóluleikaraöxlum á meðan þær létu dæluna ganga og hugsaði með mér að þökk sé kvennabaráttunni mun ég hafa margt annað að spjalla um í heitapottinum þegar ég verð sextug. Ég kemst ekki hjá því að finnast ég vera afar heppin manneskja.
Víóluskrímslið - áfram stelpur
Þeir sem hafa yndi af sundi vita vel að best er að fara að synda upp úr hálf ellefu á morgnana. Þá eru laugarnar hálftómar enda hádegistraffíkin ekki hafin og fastagestirnir yfirleitt farnir.
Þá er dýrlegt að eiga heila braut útaf fyrir sig og geta synt baksund án þess að hafa áhyggjur af því að vera fyrir einhverjum - eða, eins og stundum gerist, berja einhvern í rassinn því maður sér hann ekki.
Í gær gerði ég mér ferð í Laugardalslaug eins og oft áður. Þrátt fyrir að aðstaðan þar megi muna sinn fífil fegri þykir mér best að synda í 50 metra laug og hana er þar að finna. Í gær fór ég í sund á uppáhaldstímanum mínum og þegar ég lauk við að synda fór ég í nuddpottinn - sem virkaði í gær mér til mikillar gleði.
Nuddpotturinn var fullur af vel snyrtum frúm um sextugt. Þarna voru á ferð fulltrúar þjóðfélagshóps sem sést varla lengur á Íslandi, konum úr vel stæðum fjölskyldum sem voru aldar upp með það að markmiði að giftast vel og eignast snyrtileg og vel greidd börn. Umræðurnar báru vitni um heim sem er flestum lokaður, þar á meðal mér. Ein af annarri báru þær sig illa yfir viðhaldi og þrifum á heljarstóru einbýlishúsi, garðavinnu og limgerðaklippingum. Einnig fylgdi sögunni að ómögulegt væri að fá iðnaðarmenn á sumrin til sumarhúsabygginga og næðist í þá mættu þeir iðulega bæði seint og illa. Allar kvörtuðu þær yfir vinnuálagi á eiginmönnum sínum og því að þeir sæjust varla heima. Ein og ein lumaði á krassandi kjaftasögu um skilnað vinkonu sem ekki var mætt í pottinn. Mælt var með snyrtistofum víðsvegar um höfuðborgarsvæðið og því að versla í Hagkaup frekar en Bónus því þar væru færri Pólverjar á kassanum.
Ég sat þarna þögul og lét vatnið bylja á aumum víóluleikaraöxlum á meðan þær létu dæluna ganga og hugsaði með mér að þökk sé kvennabaráttunni mun ég hafa margt annað að spjalla um í heitapottinum þegar ég verð sextug. Ég kemst ekki hjá því að finnast ég vera afar heppin manneskja.
Víóluskrímslið - áfram stelpur
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)