Heilög reiði

Lítið hefur farið fyrir ritlist vorri á öldum alnetsins undanfarið. Enda höfum vér haft um nóg annað að hugsa. Víóluskrímslið hefur sveiflast milli heilagrar reiði og botnlausrar örvæntingar í heilar tvær vikur og sér ekki fyrir endann á því ástandi.

Ástæða þessa er þess eðlis að ég sé mér ekki hag í því að skrifa hana hér þar sem hún stendur óvarin og fyrir allra augum. Þeir sem þekkja mig nógu vel til þess að hafa símanúmerið mitt undir höndum mega hins vegar vel hringja í mig og eyða nokkrum tíköllum í að hlusta á mig fremja gjörninginn

"Möppudýrum þessa lands úthúðað á 1000 mismunandi vegu á aðeins fimm mínútum!"

Þetta er ansi fróðlegur gjörningur og mun vekja undrun og hneykslan þeirra sem á hlýða.


Víóluskrímslið - þó að framtíð sé falin, grípum geirinn í hönd

Gefðu þeim blóm

Í kvöld fórum við Margrét og pabbi á tónleika með Herði Torfasyni. Skemmst er frá því að segja að ég grét, hló og grét svo úr hlátri.

Það er kúnst að halda fullum sal af fólki við efnið í hátt í þrjá tíma, einn og aðeins með tvo gítara að vopni. Herði tókst það og meira til. Ekki spillti fyrir að síðasta lag tónleikanna var eitt af uppáhaldslögum fjölskyldunnar, Karl R. Emba.

Þegar heim var komið beið mín símareikningur upp á rúm tuttugu þúsund krónur en það er gangverð á því að halda sambandi við opinberan ástmann, fjölskyldu og vini á 3 vikna ferðalögum erlendis og geðheilsunni þar með. Mér var ekki skemmt.

Vodafone fær engin blóm frá mér. Hvað þá rúsínupoka með hnetum.

Víóluskrímslið - dýrt er drottins orðið.

Félagslíf

Þessa helgi hitti ég fjöldann allan af gömlum vinum og kunningjum við hin ýmsu tækifæri. Ekki þarf að fjölyrða um hvað fór fram á þeim samkomum en ég skemmti mér afskaplega vel á þeim öllum. 

Hápunktar helgarinnar voru margir en flutningur jazzklúbbsins á Prumpulaginu í stofunni heima sl. föstudagskvöld hlýtur að teljast einn magnaðasti gjörningur sem ég hef tekið þátt í lengi. 

Í Hollandi hefði ég vafalaust verið brennimerkt fyrir að vera orðin 27 ára og þykja Prumpulagið samt fyndið.

Það er gott að vera kominn heim.

Víóluskrímslið - trallarallarallarallarallarallara

Þrumukennarinn

Ég fór Reykjanesbæjarrúntinn í fyrsta sinn í dag og líkaði vel.

Í Njarðvíkurskóla stóð ég frammi á gangi að bíða eftir nemendum mínum þegar lítill gutti spurði mig hver ég væri. Ég svaraði því til að ég væri fiðlukennarinn.

VÁÁ... sagði sá litli og augun ætluðu alveg út úr andlitinu á honum. Ertu ÞRUMUKENNARI?

Mig tók sárt að þurfa að leiðrétta það. Mér finnst ÞRUMUKENNARI nefnilega hljóma afskaplega vel.

Víóluskrímslið - thundercat

Í fréttum er þetta helst

Ég er komin heim. 3 vikna flakki er lokið og við tekur nýtt líf.

Hr. Schiffer var sprækur sem lækur á námskeiðinu í Morges þrátt fyrir að vera kominn á áttræðisaldur og hafa nýlega farið í hjáveituaðgerð. Hr. Schiffer er frægur fyrir að öskra og æpa í kennslustundum en í þetta sinn æpti hann ekkert sérlega mikið. Kannski var honum ráðlagt að passa þrýstinginn. Tímarnir voru friðsælir og góðir en annað mátti segja um svefnaðstöðuna, sem var gluggalaust neðanjarðarbyrgi fullt af hávaðasömum spænskumælandi gelgjum á ýmsum aldri sem fóru í sturtu á sundfötunum. Víóluskrímslið hvessti sig ítrekað við hávaðaseggina, sem áttu helst við það vandamál að stríða að vera ófærir um að lækka róminn. Það hafði lítið að segja enda töluðu þeir ekkert þeirra mála sem ég kann og ekki get ég talað spænsku. Dvölin í Sviss var því svefnlaus að mestu leyti.

Frá Sviss hélt ég til H-lands, þar sem ég eyddi 3 dögum í að hitta vini og kunningja áður en haldið var á annað námskeið í Aardenburg. Þar var margt um manninn og stíft prógramm. Því var ég orðin ansi útvötnuð þegar ég lenti í Keflavík aðfaranótt mánudags. Pabbi og litli grís sáu aumur á mér og sóttu mig vestureftir. Það er gott að eiga góða að.

Þeir sem beðið hafa í ofvæni eftir fréttum af framtíðaráætlunum mínum fá forvitni sinni svalað hérmeð; Ég ákvað að slá mastersnámi á frest. Núverandi fyrirkomulag hefði krafist þess að til væru tvær Önnur - eða að sú eina sem til er flytti aftur til H-lands í tvö ár. Það er ekki inni í myndinni. H-lenskt kvef, sem ég tók með mér heim og nú hrjáir mig, minnir mig rækilega á það hvers vegna mig langar ekki að flytja þangað aftur. Sem staðfestingu á þessari ákvörðun skráði ég mig upp á nýtt í símaskrána undir starfsheitinu tónlistarkennari.

Við systur munum hefja búskap í risíbúð á Langholtsvegi í september ásamt viðhengjum. Stefnt er að reglulegu líferni, árangursríkri eldamennsku og almennum notalegheitum.

Það er kominn tími til þess að hafa tíma til að vera til.


Víóluskrímslið - elskum friðinn, strjúkum kviðinn

Ferðalög

"Finnst þér gaman að ferðast svona milli landa" spurði pabbi mig í gærkvöldi þar sem við sátum og horfðum á Jay Leno með engu hljóði á meðan ég beið eftir þvottavélinni. Nei, ekki gat ég sagt það. Ferðalög þýða í mínum huga ekkert annað en endalausar setur á flugvöllum og lestarstöðum með búslóðina í ferðatösku í yfirvikt, níðþungan víólukassa á bakinu og ekki of netta tölvutösku mér við hlið. Mér finnst hins vegar rosalega gaman að koma á áfangastað.

Þegar ég ferðast er það yfirleitt vegna þess að ég er að fara eitthvað til þess að gera eitthvað. Vera í skóla. Spila í hljómsveit. Fara á námskeið. Spila á tónleikum. Ég er sjaldnast á leið í frí. Í Leifsstöð lít ég þá ferðalanga öfundaraugum sem sitja afslappaðir á barnum og hafa engan handfarangur meðferðis nema tollinn úr fríhöfninni. Einhvern tímann ætla ég líka að gera svoleiðis.

Í fyrramálið legg ég af stað í enn eitt ferðalagið. Förinni er heitið til Sviss þar sem ég mun dvelja í rúma viku á masterclass hjá víóluleikaranum Ervin Schiffer. Þaðan held ég til Hollands þar sem örlög mín næstu 2 árin munu ráðast á 15 mínútna fundi með yfirskipuleggjendum mastersdeildar. Ég fékk nefnilega póst um daginn þar sem mér var tjáð að fyrirkomulagi námsins hefði verið breytt síðan mér var hleypt inn í deildina í desember síðastliðnum - nú yrðu reglulegir fyrirlestrar og vinnustofur út skólaárið þar sem krafist væri skyldumætingar. Það er erfitt að þurfa að mæta í fyrirlestra í Hollandi á öllum þriðjudagsmorgnum í nóvember þegar maður er í 110% vinnu heima á gamla Íslandi.

Spennandi tímar framundan. Kveikir víóluskrímslið í konservatoríinu í hefndarskyni fyrir þennan absolút dílbreiker? Heldur það sínu striki með augljósum ívilnunum af hálfu skólastjórnar? Gefur það skít í Hollendingana, slær master á frest, byggir upp svakalegan fiðlubekk á tveimur vígstöðvum, spilar kammermúsík í gríð og erg, giggar eins og það eigi lífið að leysa og hefur samt tíma til að elda góðan mat um helgar?

Ó boj.


Víóluskrímslið - vöðvabólga í uppsiglingu

Lifandi kristindómur og almenningssamgöngur Reykjavíkurborgar

Í dag sá ég ungan amrískan mormónadreng með nafnspjald í barminum áreita eldri konur með biblíutilvitnunum í strætó.

Örstuttu síðar keyrði strætó framhjá Helga Hós. þar sem hann stóð vaktina hnarreistur að vanda - en á skilti dagsins stóð "BRENNIÐ ÞIÐ KYRKUR KROSSLAFS DRAUGS".

Einu sinni stóð ég með ömmu í strætóskýli við Þjóðminjasafnið þegar meðlimur úr sléttgreidda trúboðahernum reyndi að gefa ömmu bækling um biblíulestur. Amma bað hann blessaðan að gefa hann frekar einhverjum sem hefði áhuga á að lesa slíkt því ekki nennti hún því.

Ekki ég heldur. Þá smíða ég mér frekar skilti.

Víóluskrímslið - leið 14

Bitte waschen sie sich

Í sundlaugum Reykjavíkur hanga víða veggspjöld sem gefa mönnum til kynna hvaða líkamshluta skuli þvo áður en gengið er til laugar.

Í sundi í gærmorgun tók ég eftir því að aðeins er tekið fram í franska textanum og þeim þýska að menn skuli þvo sér með SÁPU.

Ætli það sé að gefnu tilefni?!

Víóluskrímslið - mit seife

Draugar fortíðar


Valerie hin hollenska er komin og farin. Á ferð sinni um landið tók hún 757 myndir, aðallega af náttúruundrum og vegskiltum ýmiss konar. Sjálf er ég reynslunni ríkari eftir að hafa ekið um Vestfirðina sunnanverða, inn alla Barðaströnd og fyrir Vatnsnes. Nú finnst mér ég geta ekið hvaða vegleysu sem er.

Í tíu daga tjáði ég mig auk þessa nær eingöngu á hollensku og komst þá að því að almennri hollenskukunnáttu minni hefur töluvert farið aftur þessa 6 mánuði sem liðnir eru frá því að ég kom heim. Það á þó ekki við á öllum sviðum. Um daginn þurfti ég að hringja í launadeild Sveitarfélagins Skagafjarðar um daginn vegna smávægilegs erindis. Um leið og ég var komin í formlega gírinn og búin að stilla á virðulegu símaröddina fór ég ósjálfrátt að hugsa á hollensku og stamaði eins og idjót í símann. 4 ár af tuði hafa greinilega sett mark sitt á undirmeðvitundina.

Eftir að Valerie var farin tók ég til við að endurskipuleggja líf mitt - sem er pakkað ofan í kassa sem dreift er um alla borg. Í dag fór ég í gegnum fötin mín og skemmti mér konunglega við að rifja upp hin ýmsu tískutímabil sem víóluskrímslið hefur gengið í gegnum síðan í grunnskóla. Ýmsu var ég búin að gleyma eins og hinu skemmtilega Vinnufatabúðartímabili (sem ég gekk í gegnum í 10 bekk og fyrsta ár mitt í menntaskóla þegar ég gekk aðeins í karlmannsfötum úr Vinnufatabúðinni) gerviefnatímabilinu (vanmáttugri tilraun til þess að auka á kvenleika minn) og blúndutímabilinu (dittó). Flest fengu fötin að gista svartan ruslapoka sem gefinn verður Rauða Krossi Íslands við fyrsta tækifæri. Ýmsar flíkur fengu þó uppreisn æru og mun víóluskrímslið skarta þeim sem virðulegur kennari nú í haust. Sýnist þó kannski sumum sitt um virðuleikann.


Víóluskrímslið - 15 litir og engir tveir í stíl

Rónatanið

Ég átti frí í dag. Síðustu viku hef ég unnið myrkranna á milli á sambýlinu og þurfti því alvarlega að hlaða batteríin. Til að fagna því að eiga frí fór ég með litla ME í skoðun. Þar kom í ljós að litli ME gengur ekki alveg heill til skógar. Eftir stutta heimsókn á dekkjaverkstæði breyttist ástandið þó ögn til hins betra. Næst þarf að leggja hann inn til frekari meðhöndlunar. Veslings litli ME.

Þrátt fyrir bágt heilsufarsástand litla ME þeyttist ég svo á honum austur í sveit til þess að ganga um ættaróðalið og fylgjast með foreldrum mínum klappa trjánum sem þau hafa gróðursett þar undanfarin ár. Veðrið var eins og best verður á kosið og brátt var ég komin úr peysunni og farin að hlaupa um eins og lamb á vori. Það reyndust afdrifarík mistök.

Í gær var ég föl og interessant. Í dag lít ég út eins og þýskur sauerkraut túristi í fjölskylduferð á Mallorca. Eftir daginn státa ég af æðislegum hlýrabolssólbruna sem hvaða róni sem er gæti verið stoltur af. Svona er að kunna ekki á tanið.

Víóluskrímslið - ái