Fjölbreytileiki mannlífsins

Sumarið 1998 fékk ég sumarvinnu á Lækjarási, dagvist fyrir fatlaða. Þá var ég átján ára og ansi blaut á bak við eyrun en þar sem mamma er þroskaþjálfi og ég því svo gott sem fædd inn í bransann var mér treyst fyrir starfinu. Þetta sumar leið hratt enda mikið um að vera á Lækjarási. Ég kynntist fjölmörgu skemmtilegu fólki og sjálfri mér betur um leið. Þetta sumar hófst 10 ára ferill minn sem sumarstarfsmaður hjá Styrktarfélagi Vangefinna - ferill sem nú sér reyndar fyrir endann á þar sem ég er loksins orðin virðulegur launþegi og á rétt á sumarleyfi næsta sumar - eins og venjulegt fólk.

Frá Lækjarási lá leiðin í skammtímavistunina í Víðihlíð sem að öðrum ólöstuðum hlýtur að teljast einhver sú skemmtilegasta vinna sem ég hef unnið. Ég vann þar hlutastarf með skóla í hátt í 3 ár. Í Víðihlíð kynntist ég fólki sem ég mun aldrei gleyma. Ýmislegt kom þar uppá, mannekla setti oft strik í reikninginn og fyrir kom að hasarinn varð svo mikill að ég þurfti að forða gleraugunum mínum á góðan stað áður en þau yrðu fyrir skakkaföllum en aldrei kveið ég því að fara í vinnuna. Sumir þeirra sem sóttu Víðihlíð eru horfnir yfir móðuna miklu en aðra hitti ég stundum á förnum vegi og mér þykir það alltaf skemmtilegt.

Síðustu sumur hef ég unnið á vöktum á sambýlinu í Barðavogi þar sem býr yndislegt fólk komið yfir miðjan aldur og tempóið eftir því. Enda róast maður með aldrinum.

Ég er sannfærð um að sú reynsla að hafa unnið með fötluðum hafi gert mig að betri og víðsýnni manneskju. Ekki aðeins hefur hún fengið mig til að hugsa um mitt eigið hlutskipti í lífinu á annan hátt heldur hef ég einnig neyðst til þess að takast á við eigin fordóma gagnvart fólki sem er ekki steypt í sama mót og flestir aðrir. Ég skildi að þó ég hefði alist upp með fatlað og þroskaheft fólk allt í kringum mig, væri ég ekki hótinu betri en aðrir sem höfðu enga innsýn inn í þennan heim. Ég sýndi sömu forsjárhyggju, talaði yfir fólk og um það í návist þess og skildi ekki að allir ættu rétt á einkalífi, starfi, hentugu búsetuformi og félagslífi. Það tók mig langan tíma að taka til hjá sjálfri mér og endurskoða hugarfar mitt til fólks í kringum mig. Ég komst loks að þeirri niðurstöðu að hamingjan er hugarástand og að það eiga sér gott og innihaldsríkt líf hefur ekkert að gera með hversu hátt menn skora á greindarprófum eða hvort þeir geti hlaupið grindahlaup.

Ríkasta og hamingjusamasta þjóð heims sem þó dregur fram lífið með því að bryðja þunglyndistöflur eins og smartís hefði gott af því að velta því aðeins fyrir sér. Öll höfum við eitthvað til brunns að bera og Guði sé lof að við erum ekki öll eins. Djöfull væri það leiðinlegt.


Víóluskrímslið - mælir með umönnunarstörfum sem þegnskylduvinnu fyrir ofverndaða unga frjálshyggjumenn

Þrautakóngur

Eins og flestir vita sem hér reka inn nefið kenni ég tvo daga í viku úti í Reykjanesbæ. Þar er gott fólk og kátir krakkar. Hitt er svo annað mál að þeirri lífsreynslu að keyra Reykjanesbrautina fjórum sinnum í viku má helst líkja við að fara jafnoft í þrautakóng - nú eða "Jósep segir".

Sérstaklega er gaman að fara út að leika á Reykjanesbraut þegar langar raðir af ljósastaurum lýsa ekki í mikilli umferð og slæmu skyggni. Þá sleppir maður háu ljósunum enda slík ljós afar andfélagsleg við slíkar aðstæður - og tekur að trúa blint á dómgreind bílstjórans fyrir framan mann. Brautin er ennfremur stráð skemmtilegum og spennandi gildrum til þess að gæða ferðina spennu. Skilti ýmisskonar eru þannig staðsett að næsta ómögulegt er að sjá hvað stendur á þeim. Eykur það enn á skemmtigildið og auðgar líf vegfarenda.

Það er vonandi að vinna hefjist aftur við brautina sem fyrst. Enda er ég búin að fá nóg af þrautakóngi í bili. Hins vegar sé ég þá tíma í hillingum þegar ég get lullað á 90 hægra megin á tvöfaldri Reykjanesbraut án þess að hafa kransæðaþrengda geðsjúklinga á ljóslausum sendibílum á tryllingshraða á eftir mér.


Víóluskrímslið - Jósep segir ....

Guck mal es schneit

Einu sinni gat ég talað þýsku. Svo flutti ég til Hollands.

Á næstu vikum munu hlutföll Íslendinga og Þjóðverja hér á heimilinu nálgast það sem gerist í fjallaskálum á Laugaveginum í júlí. Annegret vinkona mín, fiðlusmiður og víólusvín lendir á laugardaginn (jafnvel á Egilstöðum ef eitthvað er að marka veðurspána) og þar sem Róbert Margrétarmaður er hér staddur á sama tíma er hætt við að háþýskan muni klingja í eyrum næstu daga og vikur.

Sehr schön.

Í dag er hins vegar þriðjudagur-undirbúningsdagur og stefni ég á að njóta hans til fulls, íklædd náttfötum og ullarsokkum með Sibelius tónlistarforritið fyrir framan mig og fulla tekönnu mér á hægri hönd. Verkefni dagsins er að setja niður á blað alla þá tónstiga sem tveir nemenda minna eiga að spila á grunnprófi í fiðluleik í vor. Það gæti verið verra.


Víóluskrímslið - do re mí fa so la tí do

Leiðarljós

Meirihlutaskiptin í borginni hafa helst minnt mig á illa skrifaða ameríska sápu, slíkur er aulahrollurinn sem þau skilja eftir sig. Borgarstjórn Reykjavíkur er ein allsherjar skrípamynd af fulltrúalýðræði. Það segir sig sjálft að á meðan enginn veit hver stjórnar borginni næsta sólarhringinn er ekki hægt að koma neinu í verk. Kannski er um þverpólitískt samsæri að ræða - skiptum bara nógu oft um stjórn, þá tekur enginn eftir því að við höfum ekki gert neitt af viti allt kjörtímabilið.

Auk þessa skildist mér að í gær hafi verið VERSTI DAGUR ÁRSINS í viðskiptalífinu.

Mér er alveg sama. Enda átti ég afmæli í gær og dagurinn var alveg hreint ágætur, takk fyrir.


Víóluskrímslið - 28 gera þversummuna 10

Gleðilegt ár

...megi það verða enn gjöfulla en það liðna.

Jólahátíðin leið hjá sem ljúfur draumur - og ekki spillti Mahler fyrir. Mikið var etið og plastið rifið miskunnarlaust utan af nýjum bókum en eins og margir vita er það að rífa plast utan af bókum ein af mínum uppáhaldsiðjum.

Árið 2007 var það fyrsta í 5 ár sem ég eyddi í heild sinni á Fróni, fyrir utan örstutt skrepp til H-lands og Sviss í ágústmánuði. Á árinu bar það helst til tíðinda að ég tók bílpróf 10 árum of seint, flutti mig 2svar milli landshluta í atvinnuskyni, fór í mitt fyrsta áheyrnarpróf sem atvinnumaður, ófá atvinnuviðtöl og endaði á því að ráða mig í 100% starf á suðvesturhorni landsins sem varð óvart að 130% starfi. Auk þess greip ég öll gigg sem gáfust, sem voru þó nokkur enda eru víóluleikarar afar elskuð stétt. Allt þetta varð til þess að ég upplifði það í fyrsta sinn á æfinni að eiga afgang um mánaðamót og hafa efni á því að leggja fyrir. Enda er ég ekki dýr í rekstri.

Ég strengi aldrei áramótaheit enda nota ég alla þá sjálfstjórn sem ég bý yfir til þess að halda mér við efnið í starfi mínu og á engan afgang til þess að stunda slíkt. Hins vegar á ég mér afar vel skilgreinda drauma sem innihalda m.a. eigið húsnæði og þar með tækifæri til að hitta allar bækurnar mínar aftur, frekari framfarir í víóluleik og kött. Sumar konur á mínum aldri fara á barnaland.is og skoða myndir af ungabörnum. Ég fer á kattholt.is og skoða myndir af heimilislausum kettlingum. Svo langar mig að halda mörg matarboð þar sem lesið verður úr heimsbókmenntunum við góðar undirtektir boðsgesta.

Þetta verður gott ár.


Víóluskrímslið - mjá

Það er komin Þorláksmessa

Hér í Systrabæ á Langholtsveginum stefnir allt í hrein jól. Eftir að hafa flengst um bæinn í gærkvöldi í ýmsum erindagjörðum komum við heim og tókum til hendinni. Týndir geisladiskar fundu glötuð hulstur og nótnaflóðið inni í vinnuherbergi rataði í möppur. Nú á bara eftir að skúra. Litli grís lofaði að sjá um það - enda þreif ég klósettið. Þetta kalla ég samvinnu í verki.

Ég sit nú við eldhúsborðið í túrkísbláa eldhúsinu okkar, drekk te og er á leiðinni að fara að æfa mig. Oft var þörf en nú er nauðsyn, Jarðarljóð Mahlers bíða á statífinu enda æfing með kammersveitinni Ísafold í dag. Jarðarljóðin verða flutt á tónleikum í Íslensku Óperunni þann 30. desember nk. Allir sem gaman hafa af botnlausri rómantík með snert af ólæknandi mikilmennskubrjálæði ættu að mæta og hlusta því þetta verk svíkur engan.

Litla systir er skipulagið uppmálað og á eldhúsborðinu liggur aðgerðalisti dagsins. Hann er ansi langur en stormsveipurinn systir mín verður ekki í vandræðum með það. Það sem mér er efst í huga er hins vegar Þorláksmessusammenkomst hjá Stefáni og frú þar sem ég ætla að reka inn trýnið í kvöld.

Svo koma jólin.


Víóluskrímslið - gleðileg jól

Sjukskrevat

Í dag er mánudagur. Samkvæmt því ætti ég nú að þeysa um Reykjanesbæ þveran og endilangan á Litla Rauð og kenna börnum á strengjahljóðfæri til klukkan 20 í kvöld. Því er ekki að heilsa í dag. Ég er lasin heima.

Eins og sannur Íslendingur er ég með ofboðslegan móral yfir því að vera ekki í vinnunni þrátt fyrir drepsóttina. Enda ætlaði ég í vinnuna í morgun. Þegar ég sá tvöfalt þegar ég stóð upp úr rúminu ákvað ég hins vegar að það væri öruggast fyrir alla aðila að ég stýrði ekki ökutæki í dag. Morguninn fór í að láta vita af sér á öllum mögulegum og ómögulegum stöðum og gera ráðstafanir fyrir næstu helgi enda jólatónleikar á næsta leiti.

Ég er semsagt sjukskrevat í dag. Oj barasta.



Saga úr bransanum

Fyrir nokkrum vikum stóð ég og las að gefnu tilefni yfir litlu hljómsveitinni minni um rétta hegðun og almenna kurteisi. Þar sem ég stóð þarna úfin og eldrauð í framan eins og refsinorn af gamla skólanum læddist upp lítil hönd í hópnum.

,,Anna, átt þú börn?"

Þegar ég svaraði því neitandi kinkaði barnið kolli eins og til samþykkis. Svona ströng kona ætti alveg að láta svoleiðis vera...


Víóluskrímslið - beitt og barnlaust

Ég á bíl

Hér með tilkynnist að ég hef eignast bifreið. Hún er 14 ára gömul, af gerðinni Hyundai Pony og hefur hlotið nafnið ,,litli Rauður". Einu sinni var þessi bíll nefnilega rauður. Nú er hann meira svona dökkbleikur. Litli Rauður mun fyrst og fremst gegna því hlutverki að koma mér í og úr vinnu enda langt að fara.

Litla Rauð fékk ég á kostaprís í gegnum leynileg sambönd. Planið er að keyra hann þangað til hann dettur í sundur. Það gæti í raun gerst hvenær sem er. Það er hluti af spennunni og skemmtuninni við það að eiga gamlan bíl. Litli Rauður hefur mikinn karakter. Hann gefur frá sér hljóð af ýmsu tagi og fretar hátt þegar tekið er af stað. Ef ég væri karlmaður illa vaxinn niður myndi ég varla keyra um á svona bíl. En sem betur fer þarf ég ekki að búa við slík örlög.

Ég á bíl. Það finnst mér ansi merkilegt. Ef almenningssamgöngur borgarinnar væru aðgengilegri og Keflavíkurrútan gengi oftar hefði ég nefnilega ekki þurft að eignast hann. Svona er góðærið á Íslandi í dag.

Víóluskrímslið - bless strætó á klukkutíma fresti

Hversdagslegur Freudismi

Í menntaskóla las ég nokkur verka Freuds. Ekki kannaðist ég við margt freudískt í mínu fari nema stöku tilfelli af tippaöfund (sem kom einungis fram ef pissað var úti við erfiðar aðstæður) og freudískar missýnir sem glöddu samferðamenn mína yfirleitt meira en mig. Ég stimplaði Freud því sem afgreiddan og skipti yfir í viktoríanskar sápubókmenntir.

Undanfarið hafa freudísku missýnirnar plagað mig óvenju mikið. Á ferð minni um Laugaveg um liðna helgi sá ég veggspjald sem auglýsti nýja plötu Geirs Ólafssonar. Platan heitir víst ,,ÞETTA ER LÍFIÐ". Mér sýndist platan heita ,,ÞETTA ER BÚIÐ" og má af þessu ráða á freudískan hátt hvað mér finnst um Geir sem söngvara.

Um svipað leyti kom ég við í BYKO í opinberum erindagjörðum. Ég stóð við kassann og beið eftir afgreiðslu þegar ég rak augun í nammi sem á stóð ,,SATAN´S CANES" Við nánari athugun sá ég að á því stóð ,,SANTA´S CANES". Svörtu tískujólin síðan í fyrra eru mér greinilega enn í fersku minni.

Ég les því allt tvisvar þessa dagana. Hver veit nema freudíski fílíngurinn flakki yfir í aðrar heilastöðvar og valdi þar óbætanlegu tjóni.

Víóluskrímslið - varkárt og varfærið

Súrrealískur húmor

Eins og lesendur vita læt ég helst aldrei neitt frá mér á prenti nema að hafa eitthvað að segja (fyrir utan öll verkefnin sem ég vann í uppeldisfræði úti í Hollandi). Innlegg hér eru því heldur af skornum skammti enda finnst mér takmarkað að halda að þið, kæru lesendur, hafið áhuga á að lesa hvað ég fékk mér í morgunmat.

Undanfarið hef ég brotið heilann um hvert næsta viðfangsefni mitt yrði. Mér datt m.a. annars í hug að deila með ykkur sögunni af því þegar við dr. Tót heimsóttum draug Gísla á Uppsölum, eða frásögninni af uppruna óbeitar minnar á stærðfræði, sem á rætur að rekja til kvölds eins fyrir 21 ári þar sem ég sat í stofunni heima og kláraði allt námsefni 6 ára bekkjar í stærðfræði á einu kvöldi með ömmu sem lét mig ekki komast upp með neitt múður - enda þurfti stærðfræðin að vera frá áður en haldið var í 7 ára bekk hálfu ári á undan áætlun.

Mér datt líka í huga að segja ykkur frá heimsókn okkar Annegretar í nektarsundlaugina á Yrjönkatu í Helsinki sælla minninga, Viking-blood göngunni yfir Kjöl eða tónleikunum sem urðu til þess að ég ákvað að verða tónlistarmaður.

Allt þetta verður að bíða betri tíma. Eftir að hafa séð upptöku af Laugardagslögunum síðan í gærkvöldi hef ég fengið tilviljanakennd hlátursköst í allan dag, verið með afar einfaldan texta á heilanum og í sífellu séð fyrir mér kjötfjöll berjandi bumbur og takandi hljómborðssóló með einum fingri.

Eurotrash hefur gert heila minn óstarfhæfan um hríð. Ég held með þessu lagi.

Víóluskrímslið - hohoho