Minn eigin persónulegi sauðsskapur
Mér er sagt að ég geti stundum verið afar utan við mig. Ég tek sjaldnast eftir því - nema þegar ég geng á staura, helli sjóðandi vatni yfir höndina á mér, fæ flautukór í hausinn því ég gleymi að taka af stað á grænu, hrasa um gangstéttarbrúnir, læsi mig úti og fleira skemmtilegt.
Það kemur einfaldlega stundum fyrir að ég er svo þungt hugsi yfir einhverju sem hvílir á mér þá stundina að ég tek ekki alveg nógu vel eftir því sem er að gerast í kringum mig. Eins og í dag.
Í hádeginu kom ég við í veitingasölu KS í Varmahlíð og fékk mér þar hádegisverð. Ég fékk fínt rúnstykki á disk og skyrdrykk á bakka og var heldur kát með mitt. Rúnstykkið bragðaðist vel enda með miklu smjöri og skyrdrykkurinn var langt frá því að vera á síðasta söludegi. Ég var því afar sátt þar sem ég sat og át, með útsýni yfir í Blönduhlíðina í sól og blíðu. Á meðan ég snæddi renndi ég yfir verkefni næstu vikna í höfðinu. Stigspróf og útskriftir eru á næsta leiti og krakkarnir mis vel á vegi stödd. Skipulagningin sóttist vel, þegar ég renndi niður síðustu dropunum af skyrdrykknum (með jarðarberjabragði) var ég búin að skapa hernaðaráætlun fyrir allan hópinn.
Ég var voða montin. Svona á að gera þetta, hugsaði íslenski vinnualkinn, nota hádegisverðinn til þess að skipuleggja vinnuna. Ég var svo ánægð með þetta að ég ákvað að létta undir með afgreiðslufólkinu og fleygja sjálf af bakkanum mínum. Það var ekki fyrr en ég heyrði hávaðann í ruslatunnunni að ég áttaði mig á því að ég hafði fleygt disknum undan rúnstykkinu í ruslið.
Nei andskotinn....hugsaði ég og flissaði örlítið yfir mínum eigin sauðsskap. Ég leit í kringum mig til þess að athuga hvort einhver hefði orðið vitni að þessu afreki. Enginn virtist hafa orðið var við neitt. Ég gjóaði augunum ofan í ruslið en diskurinn var horfinn sjónum. Ég leit aftur í kringum mig. Ofan í ruslið. Svo hljóp ég út.
Það var nú gott að þetta var bara diskur.
Víóluskrímslið - vandráður viðutan
Illgirni og almenn mannvonska
þriðjudagur, apríl 24, 2007
Óperur
Óperur eru merkilegt listform. Allt frá þeim dögum þegar geldingarnir sigruðu heiminn klæddir kvenfötum og riddarabrynjum á víxl til okkar tíma þar sem karlar og konur þenja raddböndin hægri vinstri og allt um kring hafa þær heillað fjöldann allan af tónlistarunnendum og enn fylla kassastykkin óperuhús um allan heim.
Óperur hafa oftar en ekki svakalega flókinn söguþráð. Til dæmis gæti ópera auðveldlega verið á þessa leið:
Kona verður ástfangin af manni sem kemur svo í ljós að er bróðir hennar. Eftir mikinn grát og gnístran tanna, margar hálftíma kveðjusenur, nokkur skrímsli, óveður með vindvél, svikular vinkonur, undirförula vonbiðla, trygga garðyrkjumenn með gúmmíendur og misheppnaða sjálfsmorðstilraun aðalpersónunnar með klósetthreinsi kemur í ljós að hinn heittelskaði reynist vera hálfbróðir systur frænda hennar í fimmta lið og þá brestur á mikil gleði. Óperan endar með tvöföldu brúðkaupi elskendanna og garðyrkjumannsins og gúmmíandarinnar hans og fagna hlutaðeigendur með svaka löngu tríói þar sem tístið í gúmmíöndinni leikur stórt hlutverk.
Það er ekkert skrítið að óperur skuli vera mönnum hugleiknar þegar þær bjóða upp á svona fjör.
Þessa dagana stendur ópera Skagafjarðar fyrir vasauppfærslu af La Traviata. Þar koma fram afturbata vændiskonur, siðavandir feður, óðir ástmenn, stanslaus partí og svall, dularfullir samningar, heitrof, geðveiki og svo deyja allir úr berklum. Að ekki sé minnst á DÖMUBINDALAGIÐ víðsfræga!
Ég held að ég geti lofað mönnum góðri skemmtun á sunnudag komanda. Allir á óperuna!
Víóluskrímslið - MIMI
laugardagur, apríl 21, 2007
Nú er sumar, gleðjist gumar
Gleðilegt sumar!
Það var ekki sumarlegt um að litast á Öxnadalsheiðinni í morgun. Ég var þar á ferð klukkan átta í morgun á leiðinni á æfingu á Akureyri fyrir uppsetningu Óperu Skagafjarðar á La Traviata. Það var snjór og krap en þó komst ég ei í hátíðarskap. Öllu skemmtilegri sjón en snjórinn var litla lambið sem ég rak augun í komin hálfa leið út í Varmahlíð. Þó mátti litlu muna að illa færi þar sem ég glápti svo stíft á lambið að ég var næstum farin útaf veginum.
Mig vantar stundum auka augu.
Í fyrramálið klukkan 11 stundvíslega heldur Strengjadeild Tónlistarskóla Skagafjarðar vortónleika þar sem fram koma heilar 4 hljómsveitir skipaðar nemendum mínum. Það verða án efa hressandi tónleikar.
Mig vantar stundum fleiri tíma í sólarhringinn.
Þegar ég var að skoða skóladagatalið í fyrradag rann upp fyrir mér að kennslu fer senn að ljúka. Og ég sem á eftir að kenna þeim svo margt.
Mig vantar stundum auka daga í árið.
Víóluskrímslið - sömar
Gleðilegt sumar!
Það var ekki sumarlegt um að litast á Öxnadalsheiðinni í morgun. Ég var þar á ferð klukkan átta í morgun á leiðinni á æfingu á Akureyri fyrir uppsetningu Óperu Skagafjarðar á La Traviata. Það var snjór og krap en þó komst ég ei í hátíðarskap. Öllu skemmtilegri sjón en snjórinn var litla lambið sem ég rak augun í komin hálfa leið út í Varmahlíð. Þó mátti litlu muna að illa færi þar sem ég glápti svo stíft á lambið að ég var næstum farin útaf veginum.
Mig vantar stundum auka augu.
Í fyrramálið klukkan 11 stundvíslega heldur Strengjadeild Tónlistarskóla Skagafjarðar vortónleika þar sem fram koma heilar 4 hljómsveitir skipaðar nemendum mínum. Það verða án efa hressandi tónleikar.
Mig vantar stundum fleiri tíma í sólarhringinn.
Þegar ég var að skoða skóladagatalið í fyrradag rann upp fyrir mér að kennslu fer senn að ljúka. Og ég sem á eftir að kenna þeim svo margt.
Mig vantar stundum auka daga í árið.
Víóluskrímslið - sömar
föstudagur, apríl 13, 2007
Ungfrú Reykjavík
Mér finnst fegurðarsamkeppnir frábært skemmtiefni enda afar fyndin og sérkennileg fyrirbæri. Útsending Skjás Eins á Ungfrú Reykjavík var þar engin undantekning. Það fyndnasta var þó ekki stúlkurnar sjálfar, með sín heltönuðu skinn og frosnu flúrljósabros, heldur áhorfendurnir. Frammíköllin, píkuskrækirnir og gólin voru slík að mér fannst ég vera að horfa á íþróttakappleik af grófustu sort.
Ég vona að þetta sé vísbending um hugarfarsbreytingu. Nú hlýtur næsta skref að vera það að stúlkurnar fái að klæðast fötum í keppninni.
Mjá
Nú um helgina lít ég eftir kattasafni Hönnu og co. þar sem þau eru öll fyrir sunnan. Áðan sat ég og horfði á fréttirnar með aldursforsetann, hann Rúfus, á hnjánum. Þegar sýnt var frá aðalfundi Sjálfstæðisflokksins stóð hann upp og fór. Svo kom hann aftur þegar Eurovision þátturinn byrjaði. Kettir eru óvitlausir.
Fjaran
Í dag átti ég frí. Það gerist ekki oft. Þessvegna fór ég út í fjöru að leika mér í morgun. Íklædd mínum ljóta jogginggalla með hettuna á hausnum og rauðan prjónatrefil um hálsinn hef ég eflaust ekki komið neitt sérlega virðulega fyrir. Mér er skítsama. Það var svo gott veður og Drangey ljómaði við sjónarrönd.
Víóluskrímslið - glad
Mér finnst fegurðarsamkeppnir frábært skemmtiefni enda afar fyndin og sérkennileg fyrirbæri. Útsending Skjás Eins á Ungfrú Reykjavík var þar engin undantekning. Það fyndnasta var þó ekki stúlkurnar sjálfar, með sín heltönuðu skinn og frosnu flúrljósabros, heldur áhorfendurnir. Frammíköllin, píkuskrækirnir og gólin voru slík að mér fannst ég vera að horfa á íþróttakappleik af grófustu sort.
Ég vona að þetta sé vísbending um hugarfarsbreytingu. Nú hlýtur næsta skref að vera það að stúlkurnar fái að klæðast fötum í keppninni.
Mjá
Nú um helgina lít ég eftir kattasafni Hönnu og co. þar sem þau eru öll fyrir sunnan. Áðan sat ég og horfði á fréttirnar með aldursforsetann, hann Rúfus, á hnjánum. Þegar sýnt var frá aðalfundi Sjálfstæðisflokksins stóð hann upp og fór. Svo kom hann aftur þegar Eurovision þátturinn byrjaði. Kettir eru óvitlausir.
Fjaran
Í dag átti ég frí. Það gerist ekki oft. Þessvegna fór ég út í fjöru að leika mér í morgun. Íklædd mínum ljóta jogginggalla með hettuna á hausnum og rauðan prjónatrefil um hálsinn hef ég eflaust ekki komið neitt sérlega virðulega fyrir. Mér er skítsama. Það var svo gott veður og Drangey ljómaði við sjónarrönd.
Víóluskrímslið - glad
laugardagur, mars 31, 2007
Þak yfir höfuðið
Ég stæri mig af því að vera glaðlynd að eðlisfari. Þrátt fyrir þann meðfædda kost kemur stundum fyrir að yfir mig hellist svakalegt þunglyndi og botnlaus örvænting. Þetta ástand kemur yfir mig um það bil einu sinni í viku og stendur yfir í um fimmtán mínútur, eða eins langan tíma og það tekur mig að blaða í gegnum fasteignablað Moggans og sannfærast um það að fólki eins og mér sé ekki ætlað að eignast nokkurn tímann þak yfir höfuðið nema selja sál sína bönkunum eða líkamann hæstbjóðanda.
Lengi hef ég beðið þess í ofvæni að bólan springi og fasteignaverðið lækki. Í hverri viku hef ég gripið fasteignablaðið föstum tökum og lesið það spjaldanna á milli - aðeins til þess að sökkva ofan í sandleðjufen örvæntingar eftir lesturinn. Verðið lækkar ekki, það bara hækkar. Og hækkar og hækkar.
Líf mitt liggur um þessar mundir í geymslum víðsvegar um höfuðborgarsvæðið, pakkað ofaní kassa af ýmsum stærðum og gerðum skreyttum póststimplum frá þremur löndum. Bækurnar lifa lúxuslífi í hillunum inni hjá dr. Tót en restin safnar ryki og tekur upp pláss hjá velviljuðum ættingjum. Eftir flakk síðustu ára hlakka ég mikið til þess að eignast fastan samastað og geta tekið uppúr kössunum.
Helvítis fasteignablaðið virðist þó ekki styðja þau áform mín.
Víóluskrímslið - líst ekki á blikuna
Ég stæri mig af því að vera glaðlynd að eðlisfari. Þrátt fyrir þann meðfædda kost kemur stundum fyrir að yfir mig hellist svakalegt þunglyndi og botnlaus örvænting. Þetta ástand kemur yfir mig um það bil einu sinni í viku og stendur yfir í um fimmtán mínútur, eða eins langan tíma og það tekur mig að blaða í gegnum fasteignablað Moggans og sannfærast um það að fólki eins og mér sé ekki ætlað að eignast nokkurn tímann þak yfir höfuðið nema selja sál sína bönkunum eða líkamann hæstbjóðanda.
Lengi hef ég beðið þess í ofvæni að bólan springi og fasteignaverðið lækki. Í hverri viku hef ég gripið fasteignablaðið föstum tökum og lesið það spjaldanna á milli - aðeins til þess að sökkva ofan í sandleðjufen örvæntingar eftir lesturinn. Verðið lækkar ekki, það bara hækkar. Og hækkar og hækkar.
Líf mitt liggur um þessar mundir í geymslum víðsvegar um höfuðborgarsvæðið, pakkað ofaní kassa af ýmsum stærðum og gerðum skreyttum póststimplum frá þremur löndum. Bækurnar lifa lúxuslífi í hillunum inni hjá dr. Tót en restin safnar ryki og tekur upp pláss hjá velviljuðum ættingjum. Eftir flakk síðustu ára hlakka ég mikið til þess að eignast fastan samastað og geta tekið uppúr kössunum.
Helvítis fasteignablaðið virðist þó ekki styðja þau áform mín.
Víóluskrímslið - líst ekki á blikuna
miðvikudagur, mars 28, 2007
Hið æðsta takmark
Í dag skein sól í Skagafirði og létt yfir mönnum eftir því. Síðasti nemandi min í dag, fimm ára skotta, var engin undantekning frá þeirri reglu.
Hún hló mest allan tímann enda fádæma glaðlynt barn. Milli hláturskasta spilaði hún eitt og eitt lag. Eitt þeirra laga var ofurhittarinn "halti grái hérinn" sem við spiluðum nokkrum sinnum yfir - eða öllu heldur, hún spilaði, ég söng.
Við fórum í gegnum hérann tvisvar sinnum. Þegar við byrjuðum á héranum í þriðja sinn hætti skotta skyndilega að spila. "Ég kann alveg hérann," sagði hún. "Viltu hætta að kenna mér!" Svo spilaði hún hérann, alveg sjálf.
Þá varð ég montin.
Víóluskrímslið - takmarki náð
Í dag skein sól í Skagafirði og létt yfir mönnum eftir því. Síðasti nemandi min í dag, fimm ára skotta, var engin undantekning frá þeirri reglu.
Hún hló mest allan tímann enda fádæma glaðlynt barn. Milli hláturskasta spilaði hún eitt og eitt lag. Eitt þeirra laga var ofurhittarinn "halti grái hérinn" sem við spiluðum nokkrum sinnum yfir - eða öllu heldur, hún spilaði, ég söng.
Við fórum í gegnum hérann tvisvar sinnum. Þegar við byrjuðum á héranum í þriðja sinn hætti skotta skyndilega að spila. "Ég kann alveg hérann," sagði hún. "Viltu hætta að kenna mér!" Svo spilaði hún hérann, alveg sjálf.
Þá varð ég montin.
Víóluskrímslið - takmarki náð
mánudagur, mars 19, 2007
mánudagur, mars 12, 2007
Blessuð börnin
Ég hef aldrei talið mig vera neitt sérstaklega móðurlega manneskju. Þrátt fyrir það hef ég afskaplega gaman af börnum - sem ég á ekki.
Það er gaman að fá börn vina og vandamanna lánuð, fara með þeim í dagsferðir og göngutúra, á söfn, í náttúruskoðun og útilegur og skila þeim svo aftur drulluskítugum, úttauguðum af þreytu og með magnaðar ísklessur í fötunum. Það er líka gaman að kenna börnum.
Börn hafa nefnilega svo skemmtilega sýn á lífið. Þau eru fordómalaus og órög við að segja sína skoðun. Vísindalegar athuganir þeirra á umheiminum blandast oft á tíðum góðum skammti af ímyndunarafli og þau eru síforvitin um allt sem um er að vera í kringum þau.
Í morgun var ég að kenna einni sex ára sem lætur sér ekki allt fyrir brjósti brenna. Eftir að hafa spilað í gegn lögin og skalana sem hún átti að æfa heima horfði hún stíft á mig og spurði svo:"Hvenær fékkstu þessa peysu?" Ég sagðist hafa fengið peysuna í jólagjöf fyrir tveimur árum síðan. Hún glennti upp augun í forundran. "Passarðu ennþá í hana!"
Ég útskýrði að þegar maður væri kominn á minn aldur hætti maður að stækka á langveginn. Hins vegar gæti maður bætt við sig á þverveginn. Barnið sætti sig við þessa skýringu og sagði svo spekingslega: "já, það gerist þegar maður borðar mikið af fitu."
Börn eru skemmtileg. Ég held hins vegar að ég láti öðrum eftir næturvökurnar að svo komnu máli.
Víóluskrímslið - Barnafræðari
Ég hef aldrei talið mig vera neitt sérstaklega móðurlega manneskju. Þrátt fyrir það hef ég afskaplega gaman af börnum - sem ég á ekki.
Það er gaman að fá börn vina og vandamanna lánuð, fara með þeim í dagsferðir og göngutúra, á söfn, í náttúruskoðun og útilegur og skila þeim svo aftur drulluskítugum, úttauguðum af þreytu og með magnaðar ísklessur í fötunum. Það er líka gaman að kenna börnum.
Börn hafa nefnilega svo skemmtilega sýn á lífið. Þau eru fordómalaus og órög við að segja sína skoðun. Vísindalegar athuganir þeirra á umheiminum blandast oft á tíðum góðum skammti af ímyndunarafli og þau eru síforvitin um allt sem um er að vera í kringum þau.
Í morgun var ég að kenna einni sex ára sem lætur sér ekki allt fyrir brjósti brenna. Eftir að hafa spilað í gegn lögin og skalana sem hún átti að æfa heima horfði hún stíft á mig og spurði svo:"Hvenær fékkstu þessa peysu?" Ég sagðist hafa fengið peysuna í jólagjöf fyrir tveimur árum síðan. Hún glennti upp augun í forundran. "Passarðu ennþá í hana!"
Ég útskýrði að þegar maður væri kominn á minn aldur hætti maður að stækka á langveginn. Hins vegar gæti maður bætt við sig á þverveginn. Barnið sætti sig við þessa skýringu og sagði svo spekingslega: "já, það gerist þegar maður borðar mikið af fitu."
Börn eru skemmtileg. Ég held hins vegar að ég láti öðrum eftir næturvökurnar að svo komnu máli.
Víóluskrímslið - Barnafræðari
mánudagur, mars 05, 2007
Að tala tungum
Um síðastliðna helgi átti ég því láni að fagna að fá að spila með Sinfóníuhljómsveit Norðurlands á Akureyri. Þar urðu bæði fagnaðarfundir milli mín og fólks sem ég hef ekki séð lengi og eins kynntist ég hópi af tónlistarmönnum sem ég hafði aldrei áður hitt.
Meðal þeirra var sellóleikari frá Póllandi að nafni Pavel sem flutti til Íslands fyrir sjö árum og ætlaði sér að vera í ár. Eins og margir ílengtist hann á Íslandi og var á skömmum tíma kominn í fulla kennslu enda prýðis músíkant og almennilegur með afbrigðum. Yfir hádegismatnum á laugardaginn sagði Pavel hljómsveitarmeðlimum söguna af því þegar hann áttaði sig á mikilvægi þess að læra íslensku.
Þannig var, að eftir komuna til Íslands var Pavel fljótt farinn að fást við kennslu. Eitt sinn kom það fyrir að til hans kom nemandi, sex ára stelpuskott, og var mikið niðri fyrir. Hún sagði Pavel eitthvað á íslensku sem hann skildi ekki og var mjög óðamála. Pavel vissi ekki alveg hvernig hann ætti að taka á þessu svo hann sagði bara "jájá" og bjóst til að hefja tímann. Barnið var þó ekki af baki dottið en ítrekaði setninguna aftur og aftur og varð æstari í hvert sinn. Pavel fannst þetta nú eitthvað skrítið en hugsaði með sér að barnið hlyti nú að róast, sagði aftur "jájá" og hélt áfram að undirbúa tímann. Þá varð telpan eldrauð í framan eins og hún ætlaði að springa. Pavel hætti þá að lítast á blikuna, bankaði upp á í næstu stofu og bað kennarann þar að túlka fyrir sig. Þegar kennarinn hafði hlustað á stelpuna í tvær sekúndur sagði hann "já, hún þarf bara að fara á klósettið." "Jájá", sagði Pavel við stelpuna, sem tók sprettinn eftir ganginum eins og skrattinn væri á hælunum á henni. Þá sagði Pavel að loks hefði runnið upp fyrir honum ljós um nauðsyn þess að læra íslensku.
Ég er alveg sammála Pavel. Ætli maður sér að dvelja langdvölum í öðru landi en sínu eigin er sjálfsagt að maður læri tungumál þess lands. Ekki aðeins er það þægilegt fyrir heimamenn, sem geta þá átt samskipti við mann á sínu eigin máli, heldur léttir það manni sjálfum lífið til mikilla muna. Öll samskipti við yfirvöld í viðkomandi landi verða auðveldari. Maður getur betur fylgst með fréttum og ástandinu í kringum sig, er öruggari í skóla og á vinnumarkaðnum og getur tjáð sig við alla, ekki bara þá sem kunna ensku.
Þegar ég bjó í Hollandi lærði ég hollensku eins fljótt og ég gat, ekki af fagurfræðilegum ástæðum, heldur praktískum. Það leiddi til þess að ég átti mun auðveldara með að laga mig að samfélaginu og eiga samskipti við fólk en erlendir samstúdentar mínir sem ekki töluðu hollensku. Ég er viss um að ég hefði farið mikils á mis hefði ég ekki lært málið. Að minnsta kosti hefði ég ekki náð kennaraprófinu.
Það að kunna tungumál þess lands þar sem maður dvelur er lykilatriði í að komast inn í samfélagið. Til þess að sitja við sama borð og heimamenn er nauðsynlegt að geta átt samskipti við þá á því máli sem ráðandi er í þjóðfélaginu. Mállaus útlendingur er veikur fyrir á margan hátt, auðveldara er að svindla á honum, erfiðara er fyrir hann að sækja rétt sinn til vinnu, skóla og launa og málleysið gerir mönnum oftar en ekki ókleift að fá sömu tækifæri og heimamenn. Sem fyrrum nýbúi í H-landi gerði ég mér grein fyrir þessu og ákvað að bregðast við.
Nýbúum sem komnir eru til Íslands til þess að vera enginn greiði gerður með því að "sleppa þeim við" að læra íslensku á þeim forsendum að hún sé of erfið og óskiljanleg. Með því er verið að búa til óþarfa stéttaskiptingu í þjóðfélaginu. Föllum ekki í þá gryfju sem aðrar þjóðir hafa grafið sér í innflytjendamálum, heldur lærum af reynslu annarra. Bjóðum upp á ókeypis íslenskukennslu fyrir innflytjendur og það á kristilegum tímum, ekki klukkan tíu á kvöldin þegar fólki hættir til að sofna ofan í bækurnar. Tölum íslensku við fólk sem við vitum að er að læra hana. Verum þolinmóð og hættum að skipta yfir í enskuna um leið og viðmælandinn þarf að hugsa sig um. Hjálpum til við að kenna fólki á kerfið og allar óskrifuðu reglurnar í samfélaginu. Með því aðstoðum við það fólk sem komið er til Íslands til að vera einna best. Þetta virkaði að minnsta kosti fyrir mig.
Víóluskrímslið - fyrrum nýbúi í H-landi
Um síðastliðna helgi átti ég því láni að fagna að fá að spila með Sinfóníuhljómsveit Norðurlands á Akureyri. Þar urðu bæði fagnaðarfundir milli mín og fólks sem ég hef ekki séð lengi og eins kynntist ég hópi af tónlistarmönnum sem ég hafði aldrei áður hitt.
Meðal þeirra var sellóleikari frá Póllandi að nafni Pavel sem flutti til Íslands fyrir sjö árum og ætlaði sér að vera í ár. Eins og margir ílengtist hann á Íslandi og var á skömmum tíma kominn í fulla kennslu enda prýðis músíkant og almennilegur með afbrigðum. Yfir hádegismatnum á laugardaginn sagði Pavel hljómsveitarmeðlimum söguna af því þegar hann áttaði sig á mikilvægi þess að læra íslensku.
Þannig var, að eftir komuna til Íslands var Pavel fljótt farinn að fást við kennslu. Eitt sinn kom það fyrir að til hans kom nemandi, sex ára stelpuskott, og var mikið niðri fyrir. Hún sagði Pavel eitthvað á íslensku sem hann skildi ekki og var mjög óðamála. Pavel vissi ekki alveg hvernig hann ætti að taka á þessu svo hann sagði bara "jájá" og bjóst til að hefja tímann. Barnið var þó ekki af baki dottið en ítrekaði setninguna aftur og aftur og varð æstari í hvert sinn. Pavel fannst þetta nú eitthvað skrítið en hugsaði með sér að barnið hlyti nú að róast, sagði aftur "jájá" og hélt áfram að undirbúa tímann. Þá varð telpan eldrauð í framan eins og hún ætlaði að springa. Pavel hætti þá að lítast á blikuna, bankaði upp á í næstu stofu og bað kennarann þar að túlka fyrir sig. Þegar kennarinn hafði hlustað á stelpuna í tvær sekúndur sagði hann "já, hún þarf bara að fara á klósettið." "Jájá", sagði Pavel við stelpuna, sem tók sprettinn eftir ganginum eins og skrattinn væri á hælunum á henni. Þá sagði Pavel að loks hefði runnið upp fyrir honum ljós um nauðsyn þess að læra íslensku.
Ég er alveg sammála Pavel. Ætli maður sér að dvelja langdvölum í öðru landi en sínu eigin er sjálfsagt að maður læri tungumál þess lands. Ekki aðeins er það þægilegt fyrir heimamenn, sem geta þá átt samskipti við mann á sínu eigin máli, heldur léttir það manni sjálfum lífið til mikilla muna. Öll samskipti við yfirvöld í viðkomandi landi verða auðveldari. Maður getur betur fylgst með fréttum og ástandinu í kringum sig, er öruggari í skóla og á vinnumarkaðnum og getur tjáð sig við alla, ekki bara þá sem kunna ensku.
Þegar ég bjó í Hollandi lærði ég hollensku eins fljótt og ég gat, ekki af fagurfræðilegum ástæðum, heldur praktískum. Það leiddi til þess að ég átti mun auðveldara með að laga mig að samfélaginu og eiga samskipti við fólk en erlendir samstúdentar mínir sem ekki töluðu hollensku. Ég er viss um að ég hefði farið mikils á mis hefði ég ekki lært málið. Að minnsta kosti hefði ég ekki náð kennaraprófinu.
Það að kunna tungumál þess lands þar sem maður dvelur er lykilatriði í að komast inn í samfélagið. Til þess að sitja við sama borð og heimamenn er nauðsynlegt að geta átt samskipti við þá á því máli sem ráðandi er í þjóðfélaginu. Mállaus útlendingur er veikur fyrir á margan hátt, auðveldara er að svindla á honum, erfiðara er fyrir hann að sækja rétt sinn til vinnu, skóla og launa og málleysið gerir mönnum oftar en ekki ókleift að fá sömu tækifæri og heimamenn. Sem fyrrum nýbúi í H-landi gerði ég mér grein fyrir þessu og ákvað að bregðast við.
Nýbúum sem komnir eru til Íslands til þess að vera enginn greiði gerður með því að "sleppa þeim við" að læra íslensku á þeim forsendum að hún sé of erfið og óskiljanleg. Með því er verið að búa til óþarfa stéttaskiptingu í þjóðfélaginu. Föllum ekki í þá gryfju sem aðrar þjóðir hafa grafið sér í innflytjendamálum, heldur lærum af reynslu annarra. Bjóðum upp á ókeypis íslenskukennslu fyrir innflytjendur og það á kristilegum tímum, ekki klukkan tíu á kvöldin þegar fólki hættir til að sofna ofan í bækurnar. Tölum íslensku við fólk sem við vitum að er að læra hana. Verum þolinmóð og hættum að skipta yfir í enskuna um leið og viðmælandinn þarf að hugsa sig um. Hjálpum til við að kenna fólki á kerfið og allar óskrifuðu reglurnar í samfélaginu. Með því aðstoðum við það fólk sem komið er til Íslands til að vera einna best. Þetta virkaði að minnsta kosti fyrir mig.
Víóluskrímslið - fyrrum nýbúi í H-landi
þriðjudagur, febrúar 27, 2007
Kyrrlátt kvöld við fjörðinn
Gærdagurinn var fyrsti kennsludagur eftir vetrarfrí. Ég var í roknastuði og krakkarnir líka. Eftir langan kennsludag í Varmahlíð var stuðið hvergi nærri á undanhaldi og því snuddaðist ég inn á Krók, tók bensín á Sveitarfélagsdruslu nr. 1 og stalst til að skreppa í búð í leiðinni. Þegar ég kom heim var klukkan næstum orðin átta að kvöldi. Það er í sjálfu sér ekkert óeðlilegt. Þegar 9-5 þjóðfélagið er á leið heim til sín að elda mat og horfa á barnaefnið eru tónlistarkennarar yfirleitt rétt að hefja sinn vinnudag. Það hentar mér (barnlausri grasekkju sem á erfitt með að fara á fætur á morgnana) sérdeilis ágætlega. Öðrum ekki.
Ég kveikti á sjónvarpinu og hlustaði á íþróttafréttir yfir súrmjólk og seríósi. Samt hef ég engan áhuga á íþróttum. Kastljósið lofaði hins vegar góðu og ákvað ég að sitja sem fastast og fylgjast með því. Ég fylgdist spennt með ofsaakstri ungs manns með lögguna á hælunum og hugsaði hlýlega til allra jeppakallanna sem reglulega svína á mér á leiðinni út í Varmahlíð. Þegar ungar meyjar með bláa augnskugga hófu samhæfðan dans fór ég fram að ná í meiri súrmjólk. Að dansinum loknum hófust umræður um málefni alsheimersjúklinga.
Þegar þar var komið var stuðið runnið af mér. Í stað þess að dansa um með súrmjólkurskálina svo seríósið þeyttist um stofugólfið hlunkaðist ég í sófann og á mig sóttu hugsanir um allt það sem aflaga fer í þessum heimi. Umræðurnar í sjónvarpinu bættu ekki ástandið. Gaggið í hæstvirtum heilbrigðisráðherra sem átti þar vondan málstað að verja fór auk þess óstjórnlega í taugarnar á mér. Ég tók hljóðið af tækinu.
Þögnin umvafði þreyttan tónlistarkennarann sem í þeirri svipan gerði stórkostlega uppgötvun. Umræðuþættir eru miklu skemmtilegri án hljóðs. Það er ekki eins og menn hafi eitthvað að segja af viti hvort eð er og maður getur skemmt sér við að fylgjast með fólki gefa hvert öðru illt auga í laumi. Jafnvel íþróttir verða skemmtilegra sjónvarpsefni án hljóðs. Þögnin gerði að minnsta kosti kraftaverk fyrir ensku mörkin. Ungir karlmenn sem hlaupa á eftir bolta á nærfötunum verða að miklum mun áhugaverðari þegar hljóðið er tekið af þeim.
Víóluskrímslið - uss
Gærdagurinn var fyrsti kennsludagur eftir vetrarfrí. Ég var í roknastuði og krakkarnir líka. Eftir langan kennsludag í Varmahlíð var stuðið hvergi nærri á undanhaldi og því snuddaðist ég inn á Krók, tók bensín á Sveitarfélagsdruslu nr. 1 og stalst til að skreppa í búð í leiðinni. Þegar ég kom heim var klukkan næstum orðin átta að kvöldi. Það er í sjálfu sér ekkert óeðlilegt. Þegar 9-5 þjóðfélagið er á leið heim til sín að elda mat og horfa á barnaefnið eru tónlistarkennarar yfirleitt rétt að hefja sinn vinnudag. Það hentar mér (barnlausri grasekkju sem á erfitt með að fara á fætur á morgnana) sérdeilis ágætlega. Öðrum ekki.
Ég kveikti á sjónvarpinu og hlustaði á íþróttafréttir yfir súrmjólk og seríósi. Samt hef ég engan áhuga á íþróttum. Kastljósið lofaði hins vegar góðu og ákvað ég að sitja sem fastast og fylgjast með því. Ég fylgdist spennt með ofsaakstri ungs manns með lögguna á hælunum og hugsaði hlýlega til allra jeppakallanna sem reglulega svína á mér á leiðinni út í Varmahlíð. Þegar ungar meyjar með bláa augnskugga hófu samhæfðan dans fór ég fram að ná í meiri súrmjólk. Að dansinum loknum hófust umræður um málefni alsheimersjúklinga.
Þegar þar var komið var stuðið runnið af mér. Í stað þess að dansa um með súrmjólkurskálina svo seríósið þeyttist um stofugólfið hlunkaðist ég í sófann og á mig sóttu hugsanir um allt það sem aflaga fer í þessum heimi. Umræðurnar í sjónvarpinu bættu ekki ástandið. Gaggið í hæstvirtum heilbrigðisráðherra sem átti þar vondan málstað að verja fór auk þess óstjórnlega í taugarnar á mér. Ég tók hljóðið af tækinu.
Þögnin umvafði þreyttan tónlistarkennarann sem í þeirri svipan gerði stórkostlega uppgötvun. Umræðuþættir eru miklu skemmtilegri án hljóðs. Það er ekki eins og menn hafi eitthvað að segja af viti hvort eð er og maður getur skemmt sér við að fylgjast með fólki gefa hvert öðru illt auga í laumi. Jafnvel íþróttir verða skemmtilegra sjónvarpsefni án hljóðs. Þögnin gerði að minnsta kosti kraftaverk fyrir ensku mörkin. Ungir karlmenn sem hlaupa á eftir bolta á nærfötunum verða að miklum mun áhugaverðari þegar hljóðið er tekið af þeim.
Víóluskrímslið - uss
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)