Kartöflur

Fyrir nokkrum vikum vorum við dr. Tót að taka til í eldhúsinu. Ég var hálf inni í skáp að leita að týndum potti þegar dr. Tót fann kartöfluútsæðið sem ég var búin að fela vandlega í dimma horninu við hliðina á ísskápnum. Dr. Tót fannst vel spírað og lint kartöfluútsæðið viðbjóðslegt og heimtaði að fleygja því. Það var að sjálfsögðu ekki gert enda bað ég kartöflunum griða á þeim forsendum að um háþróaða tilraun væri að ræða. Vísindaleg rök virka iðulega við slíkar aðstæður.

Í dag gerðum við pabbi okkur ferð austur á ættaróðalið þar sem við stungum upp lítið beð, blönduðum það illa fengnum sandi og muldum í það þurrt hrossatað í blíðunni. Þegar okkur þótti nóg að gert settum við kartöflurnar niður og hlúðum ástúðlega að brothættum spírunum í moldinni. Að lokum vökvuðum við beðið með nýrunnu lindarvatni.

Nú bíð ég spennt eftir fyrstu grösunum. Heppnist þessi hávísindalega tilraun mín bætum við rófum við næst.


Víóluskrímslið - ár kartöflunnar

Kynslóðabilið

Þeir sem hafa yndi af sundi vita vel að best er að fara að synda upp úr hálf ellefu á morgnana. Þá eru laugarnar hálftómar enda hádegistraffíkin ekki hafin og fastagestirnir yfirleitt farnir.
Þá er dýrlegt að eiga heila braut útaf fyrir sig og geta synt baksund án þess að hafa áhyggjur af því að vera fyrir einhverjum - eða, eins og stundum gerist, berja einhvern í rassinn því maður sér hann ekki.

Í gær gerði ég mér ferð í Laugardalslaug eins og oft áður. Þrátt fyrir að aðstaðan þar megi muna sinn fífil fegri þykir mér best að synda í 50 metra laug og hana er þar að finna. Í gær fór ég í sund á uppáhaldstímanum mínum og þegar ég lauk við að synda fór ég í nuddpottinn - sem virkaði í gær mér til mikillar gleði.

Nuddpotturinn var fullur af vel snyrtum frúm um sextugt. Þarna voru á ferð fulltrúar þjóðfélagshóps sem sést varla lengur á Íslandi, konum úr vel stæðum fjölskyldum sem voru aldar upp með það að markmiði að giftast vel og eignast snyrtileg og vel greidd börn. Umræðurnar báru vitni um heim sem er flestum lokaður, þar á meðal mér. Ein af annarri báru þær sig illa yfir viðhaldi og þrifum á heljarstóru einbýlishúsi, garðavinnu og limgerðaklippingum. Einnig fylgdi sögunni að ómögulegt væri að fá iðnaðarmenn á sumrin til sumarhúsabygginga og næðist í þá mættu þeir iðulega bæði seint og illa. Allar kvörtuðu þær yfir vinnuálagi á eiginmönnum sínum og því að þeir sæjust varla heima. Ein og ein lumaði á krassandi kjaftasögu um skilnað vinkonu sem ekki var mætt í pottinn. Mælt var með snyrtistofum víðsvegar um höfuðborgarsvæðið og því að versla í Hagkaup frekar en Bónus því þar væru færri Pólverjar á kassanum.

Ég sat þarna þögul og lét vatnið bylja á aumum víóluleikaraöxlum á meðan þær létu dæluna ganga og hugsaði með mér að þökk sé kvennabaráttunni mun ég hafa margt annað að spjalla um í heitapottinum þegar ég verð sextug. Ég kemst ekki hjá því að finnast ég vera afar heppin manneskja.

Víóluskrímslið - áfram stelpur

Meðvirki kennarinn

Fyrir allnokkru tók ég þá ákvörðun að sækjast ekki eftir endurráðningu í öðrum skólanum sem ég kenni í. Ástæða þess er einföld - þegar ég hóf þar störf síðastliðið haust tók launadeildin í bæjarfélaginu upp á því að vefengja framhaldsnámið mitt á þeim forsendum að 8. stigið sem ég tók áður en ég fór út væri ekki sambærilegt við burtfararpróf. Launanefnd sveitarfélaga á reyndar eftir að bíta úr nálinni með það enda víóluskrímslið komið í samninganefnd FT - en staðreyndin er engu að síður sú að mér er nú borgað eins og ég hefði klárað kennaradeild í Tónó og aldrei farið neitt, þrátt fyrir að hafa eytt 4 og hálfu ári í útlandinu við nám og störf. Það er aldeilis gaman þegar maður er metinn svona vel að verðleikum.

Þrátt fyrir að staðan virtist borðleggjandi og ég löngu búin að tilkynna viðkomandi skólastjóra um ákvörðun mína veittist mér erfitt að segja nemendum mínum frá þessu og sló ég því vísvitandi á frest. Því lengur sem ég beið stækkaði kvíðahnúturinn í maganum og hjartað tók kipp í hvert sinn sem nemandi sagðist hlakka til að halda áfram hjá mér næsta skólaár. Loks hjó skólinn á hnútinn þegar hann sendi út lista yfir kennara skólans næsta skólaár. Nafnið mitt var ekki á listanum.

Ég brá við skjótt og sendi foreldrunum póst. Í dag gerði ég svo hreint fyrir mínum dyrum við börnin. Nokkur lítil augu fylltust tárum þegar ljóst varð að við yrðum ekki saman næsta skólaár. Það fannst mér ekki skemmtilegt. Meðvirki tónlistarkennarinn íhugaði meira að segja að hætta við að hætta og halda áfram að passa dýrmætu fiðlubörnin sín. Það ástand varði þó ekki lengi. Víst eru nemendur mínir yndislegir en maður verður að standa með sjálfum sér.

Vilji maður vera metinn að verðleikum þarf maður að standa með sjálfum sér. Það ætla ég að gera. Launanefndin á von á góðu í haust.


Víóluskrímslið - skerpir klærnar

Loksins loksins

Loks er komið að því. Stolt og glöð segi ég frá því að við dr. Tót höfum fest okkur íbúð og þar með hillir undir þá stund að ég hitti allar bækurnar mínar aftur.

Íbúðin er á Bergþórugötu og í göngufjarlægð frá menningarstofnunum eins og sundhöll Reykjavíkur, Landspítalanum og Vitabar.

AriKa sagði við þessar fréttir að loks yrði ég tilneydd til þess að horfast í augu við status minn sem borgaraleg læknisfrú í 101. Ég sagist munu gera það þegar dr. Tót skráði sig í símaskrána sem "víóluleikaraherra".

Mikið verður gaman að eiga loksins samastað í tilverunni.

Víóluskrímslið - im Juli

Vor innri víkingur

Í dag fékk yngri strengjasveitin í Tónlistarskóla Reykjanesbæjar góða gesti, strengjasveitir frá Allegro Suzukiskólanum og Tónlistarskóla Kópavogs. Það var spilað og borðað til skiptis í heilan dag og allir skemmtu sér hið besta.

Í hádeginu skrapp allur hópurinn (tæplega 50 krakkar) út að skoða víkingaskipið Íslending sem stendur á Fitjunum svokölluðu í milli Njarðvíkanna tveggja. Skemmst er frá því að segja að sú ferð vakti stjórnlausa lukku. Hægt er að fara upp í skipið, standa uppi í stafni og þykjast stýra dýrum knerri og velta því fyrir sér að halda til hafnar, höggva mann og annan.

Þegar börnin voru komin upp í skipið var eins og á þau rynni æði. Litlar stúlkur æddu fram í stafn og hvöttu stallsystkin sín til blóðugra ofbeldisverka. Drengir í stígvélum fylltust hetjumóði og hjuggu til ímyndaðra óvina með ósýnilegum sverðum. Barn í blúndukjól froðufelldi af leikrænum vígamóði, urraði af víkinglegri grimmd og hótaði leikbræðrum sínum öllu illu hættu þeir ekki að efast um hennar stöðu á skipinu, hún væri víst víkingur þó hún væri í kjól.

Seinna um daginn héldu þessi sömu börn tónleika og spiluðu eins og englar. Það var kannski eitthvað við skipið, ég veit það ekki.


Víóluskrímslið - ÁRÁS!

Tryllingurinn

Það verður seint sagt um mína nánustu fjölskyldu að þar sé aðeins að finna stökustu snyrtimenni með ofnæmi fyrir ryki. Tiltekt og þrif hafa gjarnan verið aftarlega á forgangslistanum enda skítt að eyða ævinni með tusku í annarri höndinni og moppu í hinni þegar hægt er að eyða henni í eitthvað miklu skemmtilegra - eins og tildæmis það að vinna vaktavinnu og sofa.

Þrátt fyrir að draslstandardinn sé öllu hærri þar en annars staðar kemur það fyrir að fjölskyldumeðlimir taka til hendinni og það svo um munar. Er þá farið um íbúðina eins og stormsveipur væri þar á ferð. Draslhaugar hverfa eins og hendi væri veifað, sett er í þvottavélar á færibandi og ryk moppað út úr myrkustu skúmaskotum. Þetta andsetna ástand varir í nokkrar klukkustundir og á þeim tíma tekst að umbreyta heilli íbúð úr pestarbæli í forsíðuefni á Hús og Híbýli.

Í okkar fjölskyldu gengur slíkt tiltektaræði undir nafninu "tryllingurinn". Að "taka trylling" þýðir semsagt að taka til. Tryllingurinn rennur einkum á fólk í aðdraganda jóla og páska en einnig kemur fyrir að hann geri vart við sig þegar minnst varir. Skyndilegt ógeð á draslinu í kringum sig getur komið af stað tryllingi og gildir þá einu hvað klukkan er þegar æðið rennur á mann. Hér hefur dr. Tót rekið upp stór augu er tryllingur rennur á okkur systur um miðnætti á miðvikudegi. Enda er hann ekki B maður.

Í dag var tekinn tryllingur hér á Langholtsvegi. Hann var í lengra lagi svo það er þokkalega víst að ekki verður þörf á öðru eins í bráð. Þó er aldrei að vita enda sést draslið allt svo miklu betur með hækkandi sól.


Víóluskrímslið - ekki er sama drasl og skítur

Ævintýri á gönguför

Það hefur ekki farið fram hjá neinum hér á skerinu að veturinn hefur verið fremur harður. Dag eftir dag kyngir niður snjó sem þiðnar af og til en frýs svo jafnharðan aftur svo úr verður svell sem fær jafnvel svifryksfælna asmasjúklinga til þess að skipta yfir í nagladekk.

Það má segja litla Rauð til hróss að sama hvernig hefur viðrað á Reykjanesbrautinni í vetur hefur hann plægt sig í gegnum ófærðina eins og skriðdreki eiganda sínum til mikillar gleði og léttis. Með einni undantekningu þó.

Í fyrsta skotinu sem varð eftir áramót gerði ég þau mistök að leggja af stað í vinnuna án þess að hlusta á útvarpsfréttirnar. Ég vissi þar af leiðandi ekki að það var nánast ófært innanbæjar í Njarðvíkunum eftir snjókomu næturinnar. Ég lullaði úteftir á 60 eins og menn gera í vondu veðri og beygði grunlaus inn í bæinn. Rétt áður en ég kom að Akurskóla sá ég Schaferhund á veginum. Það var skafrenningur, él og hífandi rok og ekki gat ég séð að hundurinn væri í för með nokkrum manni. Ég opnaði dyrnar og kallaði á greyið sem þaut til mín eins og píla. Schaferhundar eru ekki gerðir fyrir íslenskt skítaveðurfar og veslingurinn skalf úr kulda. Hann var ómerktur og allslaus svo ég ákvað að taka hann upp í bílinn og láta lögguna vita af honum. Í óðagotinu beygði ég inn á bílastæðið við Akurskóla. Það reyndust stór mistök. Skriðdrekinn litli Rauður sat pikkfastur í 50 sm djúpum snjó og ég með bláókunnugan hund í bílnum.

Ég hringdi í vinnuna og lét vita að mér myndi seinka aðeins af ofangreindum ástæðum. Skólaritaranum fannst það frekar fyndið. Ég lagði á, hringdi í lögguna og lét vita af hundinum. Lögreglumaðurinn í símanum spurði hvort ég gæti komið með hundinn niður á lögreglustöð. Ég útskýrði hvers vegna það gengi ekki upp. Hann lofaði að senda bíl.

Góða stund sátum við saman í bílnum, ég og hundurinn. Ég spjallaði við hundinn sem virtist ágætlega sáttur við að sitja hjá mér. Klukkan tifaði og ég var orðin of sein í vinnuna. Hundurinn sleikti mig í framan. Það fór ekki vel með gleraugun. Eftir nokkurn tíma kom lögreglubíll og út úr honum stigu 2 lögreglumenn, sposkir á svip. Þeir stungu uppá því að losa bílinn áður en þeir tækju dýrið með sér. Það leist mér vel á. Hófst þá mikið vagg og velta, krydduð með háværum frethljóðum í bílnum sem eitthvað átti erfitt með ástandið. Við þetta hætti hundinum að standa á sama. Honum leist ekkert á fleygiferðina á bílnum og byrjaði að gelta hástöfum.

Þetta var ótrúlega súrrealískt. Ég sat þarna föst í skafli með snarbrjálaðan ókunnan hund hjá mér í framsætinu og tvo lögreglumenn og einn skólaliða að hossast á bílnum mínum hvers búkhljóð urðu síst kurteislegri við aðfarirnar. Við þetta bættist kjarnyrt blót frá sjálfri mér sem braust fram milli þess sem ég reyndi að sussa á hundinn.

Þökk sé hetjulegri framkomu hjálparmanna minna og lagni sjálfrar mín á 14 ára gamalli kúplingunni losnaði litli Rauður skjótt úr skaflinum. Hundurinn hætii að gelta. Ég brölti út úr bílnum og þakkaði bjargvættunum sem buðust til að taka "dýrið" með sér. Og það gerðu þeir.

Eftir þetta hef ég ekki lent í frekari hremmingum í vetrarfærðinni. Spurningin er aðeins sú hvenær ég rekst næst á einmana hund í éli á dimmum vetrarmorgni.

Víóluskrímslið - voff

Fjölbreytileiki mannlífsins

Sumarið 1998 fékk ég sumarvinnu á Lækjarási, dagvist fyrir fatlaða. Þá var ég átján ára og ansi blaut á bak við eyrun en þar sem mamma er þroskaþjálfi og ég því svo gott sem fædd inn í bransann var mér treyst fyrir starfinu. Þetta sumar leið hratt enda mikið um að vera á Lækjarási. Ég kynntist fjölmörgu skemmtilegu fólki og sjálfri mér betur um leið. Þetta sumar hófst 10 ára ferill minn sem sumarstarfsmaður hjá Styrktarfélagi Vangefinna - ferill sem nú sér reyndar fyrir endann á þar sem ég er loksins orðin virðulegur launþegi og á rétt á sumarleyfi næsta sumar - eins og venjulegt fólk.

Frá Lækjarási lá leiðin í skammtímavistunina í Víðihlíð sem að öðrum ólöstuðum hlýtur að teljast einhver sú skemmtilegasta vinna sem ég hef unnið. Ég vann þar hlutastarf með skóla í hátt í 3 ár. Í Víðihlíð kynntist ég fólki sem ég mun aldrei gleyma. Ýmislegt kom þar uppá, mannekla setti oft strik í reikninginn og fyrir kom að hasarinn varð svo mikill að ég þurfti að forða gleraugunum mínum á góðan stað áður en þau yrðu fyrir skakkaföllum en aldrei kveið ég því að fara í vinnuna. Sumir þeirra sem sóttu Víðihlíð eru horfnir yfir móðuna miklu en aðra hitti ég stundum á förnum vegi og mér þykir það alltaf skemmtilegt.

Síðustu sumur hef ég unnið á vöktum á sambýlinu í Barðavogi þar sem býr yndislegt fólk komið yfir miðjan aldur og tempóið eftir því. Enda róast maður með aldrinum.

Ég er sannfærð um að sú reynsla að hafa unnið með fötluðum hafi gert mig að betri og víðsýnni manneskju. Ekki aðeins hefur hún fengið mig til að hugsa um mitt eigið hlutskipti í lífinu á annan hátt heldur hef ég einnig neyðst til þess að takast á við eigin fordóma gagnvart fólki sem er ekki steypt í sama mót og flestir aðrir. Ég skildi að þó ég hefði alist upp með fatlað og þroskaheft fólk allt í kringum mig, væri ég ekki hótinu betri en aðrir sem höfðu enga innsýn inn í þennan heim. Ég sýndi sömu forsjárhyggju, talaði yfir fólk og um það í návist þess og skildi ekki að allir ættu rétt á einkalífi, starfi, hentugu búsetuformi og félagslífi. Það tók mig langan tíma að taka til hjá sjálfri mér og endurskoða hugarfar mitt til fólks í kringum mig. Ég komst loks að þeirri niðurstöðu að hamingjan er hugarástand og að það eiga sér gott og innihaldsríkt líf hefur ekkert að gera með hversu hátt menn skora á greindarprófum eða hvort þeir geti hlaupið grindahlaup.

Ríkasta og hamingjusamasta þjóð heims sem þó dregur fram lífið með því að bryðja þunglyndistöflur eins og smartís hefði gott af því að velta því aðeins fyrir sér. Öll höfum við eitthvað til brunns að bera og Guði sé lof að við erum ekki öll eins. Djöfull væri það leiðinlegt.


Víóluskrímslið - mælir með umönnunarstörfum sem þegnskylduvinnu fyrir ofverndaða unga frjálshyggjumenn

Þrautakóngur

Eins og flestir vita sem hér reka inn nefið kenni ég tvo daga í viku úti í Reykjanesbæ. Þar er gott fólk og kátir krakkar. Hitt er svo annað mál að þeirri lífsreynslu að keyra Reykjanesbrautina fjórum sinnum í viku má helst líkja við að fara jafnoft í þrautakóng - nú eða "Jósep segir".

Sérstaklega er gaman að fara út að leika á Reykjanesbraut þegar langar raðir af ljósastaurum lýsa ekki í mikilli umferð og slæmu skyggni. Þá sleppir maður háu ljósunum enda slík ljós afar andfélagsleg við slíkar aðstæður - og tekur að trúa blint á dómgreind bílstjórans fyrir framan mann. Brautin er ennfremur stráð skemmtilegum og spennandi gildrum til þess að gæða ferðina spennu. Skilti ýmisskonar eru þannig staðsett að næsta ómögulegt er að sjá hvað stendur á þeim. Eykur það enn á skemmtigildið og auðgar líf vegfarenda.

Það er vonandi að vinna hefjist aftur við brautina sem fyrst. Enda er ég búin að fá nóg af þrautakóngi í bili. Hins vegar sé ég þá tíma í hillingum þegar ég get lullað á 90 hægra megin á tvöfaldri Reykjanesbraut án þess að hafa kransæðaþrengda geðsjúklinga á ljóslausum sendibílum á tryllingshraða á eftir mér.


Víóluskrímslið - Jósep segir ....

Guck mal es schneit

Einu sinni gat ég talað þýsku. Svo flutti ég til Hollands.

Á næstu vikum munu hlutföll Íslendinga og Þjóðverja hér á heimilinu nálgast það sem gerist í fjallaskálum á Laugaveginum í júlí. Annegret vinkona mín, fiðlusmiður og víólusvín lendir á laugardaginn (jafnvel á Egilstöðum ef eitthvað er að marka veðurspána) og þar sem Róbert Margrétarmaður er hér staddur á sama tíma er hætt við að háþýskan muni klingja í eyrum næstu daga og vikur.

Sehr schön.

Í dag er hins vegar þriðjudagur-undirbúningsdagur og stefni ég á að njóta hans til fulls, íklædd náttfötum og ullarsokkum með Sibelius tónlistarforritið fyrir framan mig og fulla tekönnu mér á hægri hönd. Verkefni dagsins er að setja niður á blað alla þá tónstiga sem tveir nemenda minna eiga að spila á grunnprófi í fiðluleik í vor. Það gæti verið verra.


Víóluskrímslið - do re mí fa so la tí do